Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1775/14, w sprawie ze skargi B. T.-N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek M. N. o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przy piśmie z dnia 14 listopada 2014 r. przesłano wnioskodawcy M. N. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF, celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy doręczono przesyłkę zawierająca formularz w trybie określonym przepisem art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), co oznacza że wnioskodawca nie odebrał ww. pisma, pomimo prawidłowego dwukrotnego awizowania.
Wezwanie do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym urzędowym formularzu uważa się zatem za skutecznie doręczone wnioskodawcy w dniu 4 grudnia 2014 r., a więc termin do wypełnienia i odesłania formularza do Sądu upłynął z dniem 11 grudnia 2014r.
Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca w wyznaczonym terminie nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 257 p.p.s.a wniosek M. N. o przyznanie prawa pomocy zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 31 grudnia 2014 r. pozostawiono bez rozpoznania, jego doręczenie nastąpiło 27 marca 2015r.
Na to orzeczenie został skutecznie (w zakreślonym terminie) złożony sprzeciw.
W sprzeciwie M. N. wskazał, że jego uzasadnienie jest analogiczne jak w sprzeciwie B. T.-N.
B. T.-N. w swoim sprzeciwie wskazała, że wezwania, które winno być odebrane do dnia 4 grudnia 2014 r., nie otrzymała, a za przykład który podważa przyjęcie 14 dniowego czasu pozostawania w placówce pocztowej przesyłki winny posłużyć zapiski na analogicznym awizie odnoszącym się do zarządzenia z 31 grudnia 2014 r. Awizo powtórne zawiera zapis o złożeniu na okres 14 dni, od dnia 14 stycznia 2015 r., który upływa z dniem 27 stycznia 2015 r. Zapisy te oznaczają, że przesyłka polecona znajdowała się w placówce pocztowej poniżej 14 dni." Wraz ze sprzeciwem M. N. nie nadesłał urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wobec skutecznego wniesienia przez wnioskodawcę sprzeciwu - na podstawie art. 260 p.p.s.a. zarządzenie referendarza sądowego traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Sąd I instancji zaznaczył, że stosownie do postanowień art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie, gdy nie jest możliwe ani doręczenie właściwe, ani zastępcze, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa powyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się zatem za dokonane z upływem ostatniego dnia terminu czternastodniowego.
Odnośnie argumentacji zawartej w sprzeciwie Sąd I instancji wskazał, że z kopert zawierających formularz PPF wynika, iż urząd pocztowy zwrócił badaną przesyłkę jeszcze później bo dopiero po upływie 16 dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki. W tym czasie przesyłka nie została przez M. N. odebrana.
Z kolei nienadesłanie przez M. N. wraz ze sprzeciwem wniosku na urzędowym formularzu PPF wyklucza również, w ocenie Sądu I instancji możliwość jego rozpoznania przez Sąd.
Sąd I instancji wskazał, że stosownie bowiem do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. N. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznania prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W przedmiotowej sprawie skuteczne doręczenie wnioskodawcy zarządzenia z dnia 14 listopada 2014 r. wzywającego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiło w dniu 4 grudnia 2014 r. (k-45 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do zrealizowania obowiązku nałożonego przez sąd upłynął zatem w dniu 11 grudnia 2014 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu wnioskodawca nie uzupełnił wskazanych braków formalnych swojego wniosku.
Wobec powyższego uznać należało, że Sąd I instancji zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania na mocy art. 257 p.p.s.a. Tym samym, zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.