Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 października 2004 r. A. N. wniósł skargę na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 12 października 2004 r., nr [...], którym utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytomiu z dnia 22 lipca 2004 r. ([...]) o wyznaczeniu wykonawstwa zastępczego obowiązku (rozbiórki samowolnie wykonanego pawilonu biurowego) określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytomiu z dnia 25 marca 2003 r. ([...]). W skardze A. N. wniósł o "zabezpieczenie powództwa poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy".
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/GL 798/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia.
Na powyższe postanowienie Sądu, uczestnik postępowania Z. K., mający wykonać zastępczo nakaz rozbiórki, wniósł w dniu 14 lutego 2005 r. (data stempla pocztowego) zażalenie. W piśmie tym podnosi, że A. N. uchyla się od wykonania nakazu rozbiórki, wybudowanego na gruncie Z. K. obiektu budowlanego wobec czego, postanowienie o wykonaniu zastępczym, jest zasadne i nie powinno być wstrzymywane jego wykonanie. Ponadto Z. K. podniósł, że Sąd w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że skarżący nie odniósł się w swoim wniosku bezpośrednio do okoliczności dotyczących istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest usprawiedliwione. Wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270, powołanej dalej jako p.p.s.a.). Zatem wstrzymanie wykonania aktu lub czynności nie jest zasadą i musi być uzasadnione. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje jednoznacznie, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (w tej sprawie postanowienia), jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania.
Sąd postanawia bowiem o wstrzymaniu wykonania bądź o nie wstrzymywaniu wykonania postanowienia, na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności. Nie wystarcza więc powołanie się na treść przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., ani wniesienie, jak zrobił to Z. K., o "zabezpieczenie powództwa poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego". Skutki te powinny być we wniosku dokładnie określone a niebezpieczeństwo ich wystąpienia w bezpośrednim wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia - uprawdopodobnione.
Tymczasem skarżący nie powołuje, jakie negatywne skutki miałyby nastąpić, gdyby wykonania zaskarżonej decyzji, nie wstrzymano. Brak przytoczenia tego we wniosku, a tym bardziej brak jakiegokolwiek uzasadnienia, musi powodować odmowę wstrzymania wykonania aktu. Skarżący nie wskazał, czy w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia mogłaby powstać znaczna szkoda, czy też trudne do odwrócenia skutki. Trudno więc przyjąć, że skutki takie w ogóle nastąpią.
Skarżący słusznie podniósł, że uzasadnienie postanowienia z dnia 31 stycznia 2005 r., nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd powinien wyraźnie wskazać, na jakiej podstawie (opierając się na przesłankach art. 61 § 3 p.p.s.a. i stopniu ich uprawdopodobnienia we wniosku) uznał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, że "w opinii sądu zachodzą okoliczności o jakich mowa w wskazanym przepisie (art. 61 § 3 p.p.s.a.) chociaż skarżący w swoim wniosku nie odniósł się do nich bezpośrednio", nie uzasadnia podjętego rozstrzygnięcia.
Z powyższych przyczyn, Naczelny Sad Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.