Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 805/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] nakładającej na T. S., będącego odbiorcą odpadów o kodzie 16 01 04* przywiezionych z Włoch do Polski nielegalnie, bez dokonania zgłoszenia, karę pieniężną w wysokości 50.000 zł, utrzymanej w mocy decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. nr [...].
Na powyższą decyzję z dnia [...] października 2014 r. T. S. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] nakładającej karę pieniężną. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w związku z ostatecznością tej decyzji, w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu, jako podmiotowi zobowiązanemu do uiszczenia nałożonej kary, znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący podał, że wysokość nałożonej na niego kary pieniężnej jest dla niego, jako osoby nieposiadającej dochodów i pozostającej bez stałej pracy, kwotą znacznie przekraczającą możliwości finansowe zwłaszcza w regionie o wysokim bezrobociu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że choć dopuszczalne jest zgłoszenie w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] wydanej w administracyjnym toku instancji w trybie zwykłym, to jednak skarżący na poparcie argumentów swojego wniosku nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów źródłowych obrazujących jego kondycję finansową i możliwości płatniczych, ograniczając się jedynie do jednozdaniowego argumentowania, że "kwota 50 000 zł – dla mnie jako osoby nieposiadającej dochodów i pozostającej bez stałej pracy, jest kwotą znacznie przekraczającą możliwości finansowe". Nie ulega wątpliwości, że wstrzymanie wykonania aktu po wniesieniu skargi ma zawsze charakter wyjątkowy.
Skarżący powinien więc wykazać, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej uiszczenie przedmiotowej kary pieniężnej wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. W szczególności skarżący winien był złożyć stosowne dokumenty źródłowe pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedstawione przez skarżącego uzasadnienie wniosku w żaden sposób nie obrazuje jego sytuacji finansowej. Wnioskodawca nie przedstawił swojej sytuacji materialnej, w oparciu na której formułuje żądania.
Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, bowiem twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżący nie wskazał jednak precyzyjnie jaka jest jego sytuacja finansowa, tym samym nie była możliwa ocena, w jaki sposób uiszczenie nałożonej kary pieniężnej mogłoby wpłynąć na kondycję finansową skarżącego.
Zażalenie na powyższe postanowienie WSA złożył skarżący i zarzucił naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniósł o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, ze wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą przez niego płynności finansowej oraz pozbawieniem środków do życia. Skarżący ma na utrzymaniu córkę w wieku 11 lat oraz żonę, która jest obecnie w ciąży. Skarżący załączył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu, zaświadczenie lekarskie o ciąży, umowę kredytową nr 3/2013, umowę kredytową nr 7/2013.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, żądając wstrzymania wykonania decyzji, nie wywiązał się z obowiązku wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie aktu jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji w sposób odpowiadający wymogom z art. 61 § 3 p.p.s.a. rozważył wskazane przez skarżącego okoliczności, w sposób prawidłowy zakwalifikował, jako niespełniające przesłanek przewidzianych tym przepisem, skutkujących koniecznością wstrzymania wykonania decyzji.
W istocie bowiem żalący się podał jedynie lakoniczne informacje co do swej sytuacji rodzinnej i finansowej.
Tymczasem wre wniosku uprawdodobnić należało ich wystąpienie, co oznacza wykroczenie poza ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uzasadnienia złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że analizą objęte są argumenty podane przez stronę, stąd winne one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu.
Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki trudne do odwrócenia, czy narazi skarżącego na znaczną szkodę. Stwierdzenie jedynie, że kwota 50.000 zł dla skarżącego, jako osoby nieposiadającej dochodów i pozostającej bez stałej pracy, jest kwotą znacznie przekraczającą możliwości finansowe nie jest wystarczające dla udowodnienia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, ze przedstawienie dokumentów na etapie postępowania zażaleniowego nie może skutkować uchyleniem prawidłowego w dacie wydania, a kontrolowanego przez sąd II instancji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżący może ponowić wniosek o wstrzymanie, który jednak winien być szczegółowo uzasadniony i udokumentowany w zakresie sytuacji finansowej oraz majątkowej w aspekcie przesłanek z art.. 61 §3 p.p.s.a.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.