Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2017 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżące Stowarzyszenie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...].
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosło skarżące Stowarzyszenie, podnosząc, że zaskarżone zarządzenie zawiera błąd polegający na braku określenia, że postępowanie jest związane z odmową dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu dotyczącym linii energetycznej, napowietrznej, zlokalizowanej na działce nr [...], w K., gmina S.. Ponadto do tej pory Sąd nie rozpoznał zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2017 r. (o utrzymaniu w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 27 października 2017 r. o odmowie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie na zarządzenie z dnia 29 grudnia 2017 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. Przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Jednocześnie Stowarzyszenie wnoszące zażalenie nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., a przed wydaniem ww. zarządzenia nie uzyskało prawa pomocy w omawianym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Jak bowiem wynika z akt sprawy, Sąd postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego, którym odmówiono skarżącemu Stowarzyszeniu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zaskarżenie zaś zażaleniem ww. postanowienia z dnia 29 grudnia 2017 r. nie ma wpływu na legalność zaskarżonego zarządzenia, ponieważ postanowienie Sądu I instancji z dnia 29 grudnia 2017 r. jest prawomocne i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia, co też było przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 380/18.
W tych warunkach prawidłowo w zaskarżonym zarządzeniu wezwano skarżące Stowarzyszenie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Wysokość tego wpisu znajduje swoje umocowanie w przywołanym w treści zaskarżonego zarządzenia przepisie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zgodnie z jego treścią wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym – 100 zł. Ponadto w zaskarżonym zarządzeniu w sposób wystarczający oznaczono sprawę, której dotyczy, przez wskazanie sygnatury akt sądowych oraz daty, znaku zaskarżonego postanowienia i organu, którego działalność została zaskarżona do Sądu Administracyjnego. Tym samym brak określenia, że postępowanie jest związane z odmową dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu dotyczącym ww. linii energetycznej nie stanowi wady, która mogłaby skutkować uchyleniem zaskarżonego zarządzenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.