Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 9 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 64/20, powołując się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "ppsa", odrzucił skargę E.O. i Ł.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji i zobowiązania do przywrócenia stanu pierwotnego w zagospodarowaniu działki przez usunięcie tłucznia kamiennego wraz z agrotkaniną i w ich miejsce nasypanie gruntu rodzimego słabo lub półprzepuszczalnego mułkowo-gliniasto-piaszczystego o podanym współczynniku. Uzasadniając wydane orzeczenie Sąd stwierdził, że skarżący pomimo wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania wezwania nie uiścili należnego wpisu sądowego od skargi. A zatem brak uiszczenia w zakreślonym terminie należnego wpisu sądowego uzasadniał, w ocenie Sądu, odrzucenie skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik skarżących – E.O. i Ł.I. domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 65 § 1 ppsa. Pełnomocnik skarżących wskazał, że w dniu 10 lutego 2020 r. odebrał przesyłkę z Sądu, która zawierała wezwanie do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących oraz podanie adresów zamieszkania lub adresów do doręczeń skarżących, a także odpis odpowiedzi na skargę, który był załącznikiem do powyższego wezwania. W przesyłce tej nie było natomiast, wskazywanego przez Sąd, odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia 22 stycznia 2020 r. oraz przesyłającego to zarządzenie pisma. Na dowód powyższego do zażalenia załączono: kserokopię otrzymanego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi z 5 lutego 2020 r., kserokopią otrzymanej odpowiedzi na skargę z 20 stycznia 2020 r. oraz kserokopię koperty, w której otrzymano powyższe pisma.
Pełnomocnik podniósł, że w terminie zakreślonym w wezwaniu uzupełnił braki formalne skargi poprzez przesłanie uwierzytelnionych odpisów pełnomocnictwa oraz wskazanie adresów skarżących. W związku z powyższym w ocenie pełnomocnika skarżących skoro Sąd nie wezwał go skutecznie do uiszczenia w określonym terminie należnego wpisu od skargi to niedopuszczalne było jej odrzucenie z powodu nieuiszczenia należnego wpisu sądowego. Dodatkowo pełnomocnik skarżących podniósł, że przed podpisaniem formularza zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji z Sądu nie miał możliwości sprawdzenia rzeczywistej zawartości przesyłki i skonfrontowania jej z treścią adnotacji na tym formularzu. Możliwości takiej nie dawała również koperta, w której przesłano korespondencję z Sądu z uwagi na brak na niej adnotacji o zawartości przesyłki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku braku opłaty przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 ppsa).
Przepisy te są jasne, a strony wnoszące zażalenie nie kwestionują ich zasadności.
Z akt sprawy wynika, że Sąd, w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z 22 stycznia 2020 r., pismami z 5 lutego 2020 r. wezwał skarżących na adres ich pełnomocnika do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi przez złożenie do akt sądowych: pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących, a także do podania adresów zamieszkania lub adresów do doręczeń skarżących. W obu wezwaniach dla dokonania powyższych czynności wyznaczono siedmiodniowy termin, informując, że jego niedochowanie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi wraz z odpisem odpowiedzi na skargę wysłano do pełnomocnika skarżących w jednej przesyłce razem z odpisem zarządzenia z 22 stycznia 2020 r. o wezwaniu do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego i pismem z 5 lutego 2020 r. przekazującym odpis tego zarządzenia. Pełnomocnik skarżących odebrał przesyłkę z Sądu w dniu 10 lutego 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k.
23) i w zakreślonym w wezwaniach terminie, tj. do dnia 17 lutego 2020 r. uzupełnił wskazane w wezwaniu braki formalne skargi, jednak nie został uiszczony wskazany w odpisie zarządzenia o wezwaniu do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego należny w sprawie wpis sądowy od skargi.
Trafnie przyjął więc Sąd pierwszej instancji, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uiścili należnego wpisu od skargi, co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 ppsa.
Odnosząc się natomiast do podniesionej w zażaleniu kwestii nieotrzymania z Sądu odpisu zarządzenia o wezwaniu do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego oraz przekazującego to zarządzenie pisma z 5 lutego 2020 r., wskazać należy, że ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 23 akt sądowych), za którym wysłano do pełnomocnika skarżących korespondencję sądową z 5 lutego 2020 r., wynika, co zawierała przesyłka. Opisano tam mianowicie, że przesyłka zawiera: "wezwanie o pełnomocnictwo, adres zamieszkania, WPIS + odpis odp. na skargę". Takie sformułowania niewątpliwie wskazują, że przesyłka zawierała wezwanie do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi i wezwanie o nadesłanie pełnomocnictwa i adresu zamieszkania skarżących. Zwrotne potwierdzenie odbioru wskazywało więc, co znajdowało się w przesyłce, której odbiór dokumentowało. Podkreślić należy, że przesyłka sądowa może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. post.
Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. I CZ 38/00). A zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (postanowienia NSA: z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2088/11). Znajdujące się w aktach niniejszej sprawy potwierdzenie odbioru (k. 23 akt sądowych) spełnia powyższe wymagania.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom wnoszącego zażalenie pełnomocnika skarżących, wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 kpc, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Tak więc to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi.
Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczyniono, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia skarżącym przesyłki w dniu 10 lutego 2020 r. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną. Również podnoszona w zażaleniu okoliczność, że pełnomocnik odbierający przesyłkę przed podpisaniem zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji nie miał możliwości zweryfikowania jej zawartości, nie może podważyć prawidłowości doręczenia przesyłki. Od profesjonalnego pełnomocnika zobowiązanego do zachowania należytej staranności w zakresie prowadzonych spraw wymagane jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji w kancelarii, aby osoba odbierająca korespondencję podpisując zwrotne potwierdzenie odbioru miała na uwadze wskazany w tym potwierdzeniu rodzaj przesyłki, a następnie sprawdziła jej zawartość. Ustalenie jakiejkolwiek nieprawidłowości obligowało pełnomocnika do wyjaśnienia tej kwestii w sekretariacie Sądu.
Ponadto o wysłaniu do pełnomocnika skarżących w przesyłce sądowej z 5 lutego 2020 r. odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 22 stycznia 2020 r. o wezwaniu do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego, w którym zakreślono termin uiszczenia wpisu i wskazano skutki nieuiszczenia należnego wpisu, świadczy dodatkowo sporządzenie w dniu 5 lutego 2020 r. pisma przekazującego odpis tego zarządzenia, jak też znajdująca się na zarządzeniu z 22 stycznia 2020 r. o wezwaniu do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego adnotacja urzędnika sądowego o wykonaniu zarządzenia w dniu 5 lutego 2020 r. (k. 18 akt sądowych).
Natomiast podnoszony w zażaleniu fakt, że tylko na odpisie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi (k. 19 akt sądowych) znajduje się pieczątka "Przekazano do Biuro Podawczego dnia 2020-02-05", nie świadczy o tym, że tylko to pismo zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących, bowiem doręczono także inne pisma, w tym odpis odpowiedzi na skargę, czego skarżący nie kwestionują.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał okoliczności zaprezentowanych w uzasadnieniu zażalenia za wystarczające do podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki.
Zauważyć także należy, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym może złożyć jedynie wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do jej dokonania, uzasadniając jednocześnie, że niedokonanie tej czynności w terminie nastąpiło bez jej winy (por. art. 86 i art. 87 ppsa). Wniosek taki, jak wynika z akt sprawy, został złożony przez pełnomocnika skarżących i zostanie on rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w odpowiednim trybie.
Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.