Uzasadnienie
II OZ 384 / 11
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 18 lutego 2011 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie wezwał wnoszących zażalenie na postanowienie z dnia 16 grudnia 2010 r. M. W. i J. W. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli D., M., J. i M. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesione zażalenie jest zobowiązany z urzędu badać, czy zostało ono wniesione przez strony do tego upoważnione, ponieważ jest to jedna z przesłanek dopuszczalności zażalenia.
Zażalenie w niniejszej sprawie wniesione przez D. i M. W. należało odrzucić, bowiem kwestionowane zarządzenie z dnia 18 lutego 2011 r. nie było do nich skierowane. Skoro, zatem nie byli oni adresatami kontrolowanego zarządzenia, a uprawnienie do wniesienia zażalenia przysługuje jedynie tym osobom, których praw lub obowiązków dotyczy, nie byli wobec tego uprawnieni do jego kwestionowania.
Odnosząc się z kolei do zażalenia J. i M. W., uznać należało, iż jest ono bezzasadne. W zarządzeniu tym, bowiem prawidłowo określono wysokość wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., słusznie wskazując jako podstawę obowiązku jego uiszczenia § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia. Strony te nie zostały w toku postępowania zwolnione od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w tym zakresie.
Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie D. i M. W., a na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. oddalił zażalenie M. i J. W..