Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 grudnia 2009 roku W.S. i H.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2010 r. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Skarżący W.S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Wskazał, że broni swojego prawa do dysponowania nieruchomością, decyzja Kolegium jest dla niego niezasłużoną karą, a na koszty postępowania go nie stać. Oświadczył, że chce dochodzić swoich praw, a to nie może wiązać się z kosztami. Uzupełniając zażalenie w piśmie z dnia 29 marca 2010 r. skarżący wyjaśnił także, że nie jest stroną tego postępowania, bowiem strona jest Gmina Wiązowna. W jego ocenie jest ofiarą procedury, która toczyła się bez jego udziału.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zagospodarowania przestrzennego wynosi 500 zł. Zasadnie zatem Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu właśnie w tej wysokości.
Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem. Wyjątki od tej zasady w odniesieniu do określonych podmiotów zostały przewidziane w art. 239 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Kolejnym wyjątkiem od zasady obowiązku ponoszenia kosztów sądowych jest instytucja zwolnienia od kosztów sądowych w ramach prawa pomocy, jednakże inicjatywy w tym zakresie przysługuje stronie.
Wbrew twierdzeniom skarżącego jest on stroną postępowania, bowiem po pierwsze z jego wniosku toczyło się postępowanie administracyjnego, a po drugie jest on autorem skargi do Sądu I instancji, a jako skarżący jest zobowiązany do ponoszenia kosztów toczącego się postępowania, o ile w stosownym wniosku nie wykaże, że nie jest w stanie ich ponieść. Powyższej oceny nie może zmienić również okoliczność, że skarżący czuje się pokrzywdzony przebiegiem postępowania administracyjnego toczącego się z jego wniosku. Wszelkie uchybienia w stosowaniu prawa przez organy administracji mogą być przedmiotem oceny sądu administracyjnego, jednakże możliwość tej oceny uzależniona jest od skutecznego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, a to z kolei związane jest z koniecznością uiszczenia stosownego wpisu sądowego określonego w cytowanym wyżej przepisie rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.