Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw skarżącego M. B. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2016 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i umorzono postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, odpis ww. postanowienia z dnia 12 stycznia 2016 r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia został doręczy skarżącemu w dniu 19 stycznia 2016 r. Sprzeciw od niego skarżący złożył osobiście w dniu 10 lutego 2016 r., a ostatnim ustawowym dniem do jego wniesienia był 26 stycznia 2016 r. Ponieważ skarżący wniósł sprzeciw po upływie ustawowego terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł o jego odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. B., zarzucając mu naruszenie art. 243 P.p.s.a. poprzez nieprzyznanie mu prawa pomocy podczas, gdy z przedstawionego stanu faktycznego sprawy jednoznacznie wynika, że z uwagi na ciężką sytuację rodzinną i problemy zdrowotne przysługuje mu prawo pomocy. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przyznanie mu prawa pomocy, przyjęcie kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa oraz rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a. od postanowień referendarza sądowego m.in. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie zaś do art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu przez sąd.
W okolicznościach niniejszej sprawy, prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że sprzeciw skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2016 r. doręczonego mu osobiście wraz z pouczeniem o sposobie zaskarżenia w dniu 19 stycznia 2016 r., został złożony osobiście w dniu 10 lutego 2016 r., a tym samym wniesiono go z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 259 § 1 P.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że rozpoznając niniejsze zażalenie Sąd oceniał jedynie to, czy sprzeciw został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w powyższym przepisie. Z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji – odrzucenie środka zaskarżenia – analiza sytuacji materialnej skarżącego w kontekście przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy, wykraczała również poza granice rozpoznania niniejszego zażalenia.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.