Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 269/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu.
W dniu 31 stycznia 2011 r. Sąd postanowieniem oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie powołanego na wstępie wyroku.
Pismem z dnia 3 lutego 2011 r. uczestnik postępowania S. K. zwrócił się z wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku o wykładnię wskazano, że treść postanowienia wzbudza wątpliwości zarówno co do sentencji, jak i uzasadnienia. Strona odnosząc się do wskazanych na rozprawie w dniu 31 stycznia 2011 r. zasadniczych powodów rozstrzygnięcia zakwestionowała je, jak również stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia 11 sierpnia 2010 r. Nadto powtórzyła sformułowane już uprzednio zarzuty wobec organów administracyjnych odnośnie co do prowadzonego postępowania i jak kończących go decyzji.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2011 r. WSA w Gliwicach oddalił powyższy wniosek. W uzasadnieniu wskazano, że sentencja postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości. Uzasadnienie natomiast postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. nie zostało sporządzone. W myśl bowiem art. 163 § 1 p.p.s.a. postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu. Postanowienie zaś, którym oddalono wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku należy do postanowień, od których nie przysługuje środek zaskarżenia.
Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 31 stycznia 2011 r. strony o niedopuszczalności środka odwoławczego zostały pouczone po ogłoszeniu postanowienia i podaniu zasadniczych powodów jego rozstrzygnięcia.
W konsekwencji skoro zatem uzasadnienie postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. nie zostało sporządzone, to tym samym nie można dokonać wykładni uzasadnienia tego orzeczenia.
Powyższe oznacza zatem, że treść wskazanego we wniosku o wykładnię postanowienia nie budzi żadnych wątpliwości. Wszystkie zaś przywołane przez stronę okoliczności stanowią w istocie polemikę z poglądami Sądu i zmierzają do zakwestionowania trafności postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. oraz w wyroku z dnia 11 sierpnia 2010 r., co nie może być przedmiotem wykładni sądowej dokonywanej w trybie art. 158 p.p.s.a. Tego rodzaju okoliczności mogą być natomiast podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku.
Dodano, iż inicjujące niniejsze postępowanie pismo z dnia 3 lutego 2011 r. nie mogło zostać potraktowane jako zażalenie, gdyż podlegałoby ono odrzuceniu jako niedopuszczalne oraz że nie powinna budzić również wątpliwości treść wyroku oddalającego skargę.
Podano też, iż w świetle obowiązujących przepisów orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.), orzeczenie zaś oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku - w formie postanowienia (art. 160 p.p.s.a.).
W zażaleniu S.K. zakwestionował formę wydania przez Sąd I instancji orzeczenia oddalającego wniosek o uzupełnienie wyroku oraz okoliczność, iż treść wniosku o uzupełnienie wyroku stanowi polemikę z poglądami Sądu i kierunkiem rozstrzygnięć zapadłych w sprawie. Podał, że nie zrozumiał wygłoszonych przez Sąd ustnych motywów zapadłego na rozprawie w dnu 31 stycznia 2011 r. postanowienia o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok (a na mocy art. 166 tej ustawy również postanowienie) rozstrzyga wątpliwości co do jego treści.
Potrzeba dokonania wykładni może być wyłącznie następstwem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Jeżeli zatem orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść ponadto nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a., wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu. Orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku sąd wydaje w formie postanowienia (por. post. SN z 13 maja 1982 r., I PR 43/82, OSNCP 1983, nr 1, poz. 11).
Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jaki i uzasadnienie rozstrzygnięcia.
Należy stwierdzić, że sentencja postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 269/10 jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości powodujących konieczność dokonania wykładni.
Uzasadnienie zaś nie zostało w niniejszej sprawie sporządzone. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że zażalenie, zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie w pkt 1 - 10. Jak zauważył to WSA w Gliwicach, postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie orzeczenia, wydane na skutek wniosku strony złożonego w trybie art. 157 p.p.s.a., nie znajduje się we wskazanym katalogu, żaden też z innych przepisów tej ustawy nie daje możliwości zaskarżenia takiego postanowienia.
Słusznym było zatem stanowisko Sądu I instancji, iż w przedmiotowej sprawie S. K. nie przysługiwało prawo do złożenia zażalenia na postanowienie tegoż Sądu z dnia 31 stycznia 2011 r., którym odmówiono uzupełnienia wyroku z dnia 11 sierpnia 2010 r. Tym samym za zasadne uznać trzeba stwierdzenie, iż postanowienie z dnia 31 stycznia 2011 r. nie podlegało uzasadnieniu, bowiem uzasadnienie postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym sporządza się tylko wówczas, gdy przysługuje od niego stronie środek zaskarżenia. Jak zauważono wyżej, w przedmiotowej sprawie środek taki skarżącemu nie przysługiwał, co wykluczało możliwość sporządzenia i doręczenia stronie uzasadnienia postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r.
Skoro zaś uzasadnienie postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. nie zostało sporządzone, to tym samym nie można dokonać wykładni uzasadnienia tego orzeczenia.
Zasadnie zatem stwierdził Sąd I instancji, że treść wskazanego we wniosku o wykładnię postanowienia nie budzi żadnych wątpliwości, jak również że nie powinna budzić również wątpliwości treść wyroku oddalającego skargę.
Trafnie przy tym zauważono, że przywołane przez stronę okoliczności stanowią w istocie polemikę z poglądami Sądu i zmierzają do zakwestionowania trafności postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. oraz wyroku z dnia 11 sierpnia 2010 r., co nie może być przedmiotem wykładni.
Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Nie może zatem prowadzić ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia (w efekcie do ponownej interpretacji uzasadnienia orzeczenia, jak również jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy) ani też zmiany powodów takiego rozstrzygnięcia (por. post. NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl. oraz post. z dnia 5 kwietnia 2005 r. sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.).
W ślad za Sądem I instancji wskazać należy, że z protokołu rozprawy z dnia 31 stycznia 2011 r. strony zostały pouczone o niedopuszczalności środka odwoławczego po ogłoszeniu postanowienia i podaniu zasadniczych powodów jego rozstrzygnięcia.
Dodatkowo wskazać należy, że w zaskarżonym Sąd I instancji również prawidłowo wskazał stronie, że zarzuty co do rozstrzygnięcia Sądu oraz zaskarżonej decyzji, które były przedmiotem wniosku z dnia 3 lutego 2011 r. mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zaś – jak ma to miejsce w zawisłej sprawie - we wniosku o wykładnię postanowienia oddalającego wniosek o uzupełnienie wyroku (czy też wniosku o wykładnię wyroku).
Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.