Uzasadnienie
W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną, P. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 218/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie wykazał jaką szkodę lub jakie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji, zatem niemożliwe jest dokonanie oceny, czy jej wykonanie mogłoby skutkować wystąpieniem następstw, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zażaleniem P. K. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę. W uzasadnieniu wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalny skutek w postaci niemożliwości wykonywania polowań indywidualnych oraz uczestniczenia w polowaniach zbiorowych przy jednoczesnym obowiązku ponoszenia wszystkich kosztów związanych z przynależnością do Polskiego Związku Łowieckiego i do koła łowieckiego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przede wszystkim podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wskazała jakichkolwiek powodów przemawiających za udzieleniem jej ochrony tymczasowej – jej wniosek nie zawiera bowiem nawet szczątkowego uzasadnienia. Uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że skarżący nie uzasadnił swojego wniosku, Sąd został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Podnieść również należy, że przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem działania Sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a jak to już zostało powiedziane, skarżący nie poparł wniosku żadną argumentacją. Zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.
Z przytoczonych powyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.