Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1024/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę E. N. i A. N. (dalej jako skarżący) na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki
Postawą odrzucenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie był art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd wskazał, że zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 18 sierpnia 2017 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, z zastrzeżeniem, że uzupełnienie braków przez jednego ze skarżących zwalnia z tego obowiązku drugiego. W pismach tych zawarte zostało także pouczenie, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Z akt sprawy wynikało, że wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 7 września 2017 r. jednak pomimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenia sądu nie zostały wykonane. Tym samym Sąd uznał, że braki formalne skargi nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie i skargę odrzucił stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
A. N. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w odrębnych pismach z dnia 2 listopada 2017 r. wystąpił jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych przez skarżących oraz złożył zażalenie na powyższe postanowienie o odrzuceniu skargi.
W zażaleniu tym na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez odrzucenie skargi, pomimo, iż zachodzą przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu na uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano na fakt złożenia przez skarżącego A. N. do sądu w dniu 2 listopada 2017 r. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, w którym skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. W załączeniu do tego wniosku złożone zostały 4 odpisy skargi. Przedstawiona została argumentacja dotycząca zaistnienia w sprawie okoliczności uzasadniających twierdzenie o braku winy A. N. w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie do przedłożenia 4 odpisów skargi wraz z wezwaniem do uiszczenia opłaty od skargi zostały odebrane przez żonę skarżącego E. N., która nie poinformowała skarżącego ani o odebraniu jego przesyłki ani o tym, że nie dokonała opłacenia skargi w ich imieniu. Żona nie była też upoważniona do odbierania korespondencji kierowanej do skarżącego.
W związku z tym A. N. nie miał świadomości, że złożona przez niego skarga zawiera jakiekolwiek braki oraz, że doręczone zostało awizo. O treści wezwania dowiedział się dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi. W oparciu o powyższe stwierdzono, że nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia ww. przepisu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skierowane do skarżących wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwanie do uiszczenia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych zostało przez nich odebrane w dniu 7 września 2017 r. (zpo. k. 21 i 22 akt). W wezwaniach pouczono, że wykonanie nałożonego obowiązku przez jednego ze skarżących zwalnia z niego pozostałych. Zakreślony został rygor odrzucenia skargi w razie nieusunięcia wskazanych braków skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania.
Skoro wezwania doręczone zostały w dniu 7 września 2017 r. żonie skarżącego E. N., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru, to jako jeden ze skarżących uprawnionych do uzupełnienia wskazanych braków mogła ona skutecznie podjąć działania w celu ich usunięcia. Skutecznie wniosła ona w imieniu skarżących wpis od skargi dokonując wpłaty w dniu 11 września 2017 r. Nie było zatem przeszkód by dopełniła także obowiązku nadesłania brakujących odpisów skargi. Skoro jednak brak ten nie został uzupełniony w terminie tj. do dnia 14 września 2017 r., to zasadnie Sąd uznał, że w okolicznościach sprawy będzie miał zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zobowiązujący do odrzucenia skargi w razie nieuzupełnienia jej braków w wyznaczonym do tego terminie pomimo wcześniejszego wezwania.
Na ocenę prawidłowości skarżonego postanowienia nie ma wpływu fakt złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi bowiem wniosek taki zakłada, że do uchybienia terminu rzeczywiście doszło lecz z przyczyn, za które skarżący nie ponosi winy. Jest to sytuacja odmienna od rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu. Tutaj Sąd oceniał czy doszło do nieuzupełnienia braków w terminie pomimo skutecznego wezwania do ich uzupełnienia. W zażaleniu nie podnosi się argumentacji, która wskazywałaby, że wezwania nie zostały doręczone i skarżący nie mieli możliwości wykonania nałożonych na nich obowiązków. Okazało się, że wezwania zostały skierowane pod adres gdzie skarżący wspólnie zamieszkują i odebrała je żona skarżącego, będąca jednym ze skarżących. Żona skarżącego wiedziała więc o brakach i mogła je uzupełnić. Jeden z nich wykonała uiszczając wpis. Była uprawniona do wypełnienia także drugiego obowiązku lecz po prostu zapomniała tego uczynić.
Wobec powyższego nie można twierdzić, że wezwania nie zostały doręczone skarżącym, którzy byli w takim samym zakresie zobowiązani jak i uprawnieni do ich wykonania. Okoliczność, że żona odebrała wezwania w imieniu własnym i w imieniu zamieszkującego z nią męża spowodowała, że będąc równocześnie skarżącą mogła uzupełnić wskazane braki, czego nie uczyniła, wykonując wezwanie jedynie co do wpisu. Brak wiedzy A. N. o skierowanych do niego wezwaniach dotyczących braków skargi nie uniemożliwiał wykonania wezwań skoro żona, jako współskarżąca, mogła usunąć te braki skargi skutecznie także w jego imieniu, co potwierdzały pouczenia zawarte w wezwaniach.
Skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu godzi się z tym, że termin został uchybiony lecz nie z jego winy, co powoduje, że argumentacja takiego wniosku pozostaje w sprzeczności z podstawami odrzucenia skargi w sytuacji niedokonania czynności w terminie. Kwestionując odrzucenie skargi z powodu niedokonania czynności w terminie należy wykazać, że termin do dokonania uchybionej czynności (uzupełnienia braków) nie rozpoczął swojego biegu. W złożonym zażaleniu skarżący posługując się argumentami o braku swojej winy nie dowodzi w żaden sposób, że termin nie biegł. Wręcz przeciwnie uważa, że termin biegł ale nie można mu przypisać winy za jego uchybienie. Wobec tego niezasadne są zarzuty zażalenia o braku podstaw do odrzucenia skargi skoro skarżący twierdzi, że uchybienie terminu miało miejsce ale jedynie nie z jego winy.
Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Ponadto zaskarżone postanowienie zasadniczo odpowiada uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. o sygn. akt I OPS 13/13, zgodnie z którą niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., odrzucając skargę, w sytuacji gdy na wezwanie Sądu strona skarżąca nie nadesłała wymaganych odpisów skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.