Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 460/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz zażalenie J.F. na postanowienie tego Sądu z dnia 27 lutego 2013 r. odrzucające skargę Spółki wniesioną na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że na postanowienie o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Zatem wniesione zażalenia należało odrzucić jako niedopuszczalne. Jednocześnie Sąd stwierdził, że nieprawidłowo pouczono strony o przysługujących im środkach zaskarżenia od tego typu orzeczenia (poinformowano, że przysługuje zażalenie, a nie skarga kasacyjna).
Nadto Sąd wyjaśnił, że odrzucenie zażalenia na postanowienie z dnia 27 lutego 2013 r., jeżeli zażalenie zostało wniesione na skutek wadliwego pouczenia przez Sąd o przysługujących stronie środkach odwoławczych, nie pozbawia strony prawa zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi kasacyjnej, wniesionej jednak z zachowaniem warunków dla skargi kasacyjnej określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności warunku dotyczącego sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego.
Dalej zaś Sąd wskazał, że z uwagi na powyższe termin do zaskarżenia postanowienia Sądu z dnia 27 lutego 2013 r. rozpocznie swój bieg po ponownym doręczeniu odpisu ww. postanowienia z prawidłowym pouczeniem co do sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej.
Na powyższe postanowienie jednobrzmiące w treści zażalenia wnieśli [...] Sp. z o.o. i J.F., wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu wskazano, że odrzucenie zażalenia zarówno skarżącej Spółki jak i J.F. jest niesłuszne i krzywdzące dla skarżącej, ogranicza gwarantowane jej przez przepisy proceduralne prawo do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Niewątpliwie od postanowienia Sądu I instancji odrzucającego skargę jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna. Jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej jest sporządzenie jej przez profesjonalnego pełnomocnika, z zastrzeżeniem § 2 i 3 art. 175 P.p.s.a.
W tej sprawie niespornym jest, że na skutek błędnego pouczenia przez Sąd strony wniosły zażalenia, a nie skargi kasacyjne. Niesporne jest również, że ww. środki odwoławcze zostały sporządzone przez strony samodzielnie – nie zostały sporządzone przez profesjonalnych pełnomocników. Tym samym nie mogły być one uznane jako skargi kasacyjne, albowiem nie spełniały wymogów niezbędnych do kwestionowania postanowienia o odrzuceniu skargi.
Zatem mając na uwadze powyższe prawidłowo Sąd I instancji odrzucił wniesione zażalenia jako niedopuszczalne.
Dla prawidłowości odrzucenia wniesionych zażaleń nie ma wpływu fakt wadliwego pouczenia stron o przysługujących im środkach zaskarżenia. Bowiem nieprawidłowe pouczenie w tym zakresie nie powoduje, że czynność doręczenia jest dokonana nieskutecznie, a jedynie może stanowić podstawę do przywrócenia stronie terminu do wniesienia wymaganego przez prawo środka odwoławczego, w sytuacji gdy termin do jego złożenia już upłynął, a strona uchybiła temu terminowi stosując się do wadliwego pouczenia sądu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.