Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił przyznania G. T. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu Sąd podał, iż w urzędowym formularzu PPF złożonym przez skarżącego, dochód, jaki osiąga on z gospodarstwa wynosi przeciętnie 270 zł miesięcznie, natomiast żona, z którą od marca 2005 r., jak twierdzi, jest w separacji i posiada osobne miejsce zamieszkania, uzyskuje kwotę 750 zł tytułem wynagrodzenia. Ponadto skarżący mieszka z dwiema córkami. W wniosku, jaki został przedłożony wynika, iż skarżący posiada dom o pow. 80 m², nieruchomość rolną o powierzchni 3,16 ha wraz z budynkami rolno – gospodarczymi.
Wezwany pismem z dnia 25 sierpnia, do złożenia dodatkowych dokumentów pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy, G. T. uchylił się od złożenia stosownych dokumentów uzupełniających, powołując się na ochronę swoich danych osobowych i zastrzegając, iż dane te może przedstawić tylko na posiedzeniu tajnym, bez udziału strony, przeciwnej. Postanowieniem z dnia 19 września 2005 r. Sąd w osobie referendarza odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Postanowienie straciło następnie moc wskutek sprzeciwu skarżącego na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Ponownie wezwany przez Sąd pismem z dnia 9 grudnia 2005 r. do przedłożenia w/w dokumentów potwierdzających jego stan majątkowy oraz rodzinny, skarżący nie złożył ich, domagając się, jak wcześniej, wyznaczenia w tym celu posiedzenia tajnego.
Sąd stwierdził, że zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczenie skarżącego nie mogło być wystarczające dla oceny jego sytuacji majątkowej i rodzinnej a tym samym uniemożliwiało dokonanie oceny rzeczywistych możliwości płatniczych jakimi odznacza się skarżący, dlatego został on wezwany do przedłożenia dokumentów źródłowych świadczących na jego korzyść. Stanu wskazującego na to, iż w przedmiotowej sprawie powstało uprawnienie do przyznania prawa pomocy, skarżący nie udowodnił, przez co celowe stało się odmówienie mu tego prawa.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzuca naruszenie przez Sąd obowiązujących przepisów, w tym art. 231 § 1 i 2 art. 115 § 3 i 4 oraz art. "13.3" kodeksu karnego oraz powołuje się na sprawy o sygn. SA/Sz 2131/02 oraz II SAB/Sz 32/05, w których korzysta on z pomocy prawnej i zwolnienia od kosztów sądowych. G. T. domaga się uchylenia powyższego postanowienia oraz rozpoznania wniosku przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 p.p.s.a. Sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie całkowitym prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Skarżący – G. T. ubiegał się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, toteż był on zobowiązany stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, do czego był wzywany dwukrotnie przez Sąd. Powołany przepis kładzie ciężar dowodu po stronie osoby fizycznej ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy toteż niezrozumiałe jest wzbranianie się skarżącego od wykazania istotnych dla siebie faktów.
Korzystne dla skarżącego orzeczenia, na które się on powołuje (sygn. spraw: SA/Sz 2131/02 oraz SAB/Sz 32/05) nie mogą stanowić podstawy do przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie, gdyż każdorazowo stan faktyczny w jakim toczy się postępowanie o przyznanie prawa pomocy jest przedmiotem badania ze strony sądu na podstawie dostarczonych przez uczestnika tegoż postępowania dokumentów. Słuszne wątpliwości budzi zatem oporność skarżącego, który powołuje się na ochronę swoich dóbr osobistych. Ochrona tychże dóbr ("praw i danych osobistych") stoi w sprzeczności z tym, co skarżący musiał wykazać dla uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych i pomocy prawnej. Taka błędna interpretacja w żaden sposób nie zwalniała go od obowiązku wykazania faktów, z których wywodził on dla siebie korzystne skutki prawne.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż dostarczony przez skarżącego materiał dowodowy nie był wystarczający dla oceny jego sytuacji majątkowej a tym bardziej dla wykazania całkowitej niezdolności do ponoszenia kosztów postępowania.
W odniesieniu do podniesionych zarzutów naruszenia wskazanych w zażaleniu przepisów należy uznać je za bezprzedmiotowe. Skarżący nie sprecyzował aktu prawnego, jakiego wymienione przepisy miałby dotyczyć, oprócz ostatniego, który, jak można się domyślać jest przepisem prawa karnego i jako taki nie ma zastosowania w omawianej sprawie, ponieważ do postępowania przed sądami administracyjnymi stosowane są przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Z tych względów zażalenie należało oddalić i orzec jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. Z art. 197 § 2 p.p.s.a.