Uzasadnienie
A.N. (dalej: "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego z [...] października 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia niezbędności wejścia na sąsiednią nieruchomość celem wykonania robót budowlanych.
W wykonaniu zarządzeń z [...] grudnia 2018 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie odpisu skargi podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz uiszczenie wpisu sądowego.
W terminie do usunięcia braków skargi, Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, nie uzupełniając jednocześnie braku formalnego skargi w postaci braku dodatkowego odpisu skargi.
Postanowieniem z 17 stycznia 2019 r. Skarżącej przyznano prawo pomocy w żądanym zakresie.
Postanowieniem z 12 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę, wskazując, że Skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi.
Na powyższe orzeczenie pełnomocnik Skarżącej złożył zażalenie, w którym wskazał, że braku odpisu skargi nie można uznać za brak formalny uniemożliwiający rozpoznanie skargi w sytuacji, gdy organ zapoznał się ze skargą i udzielił na nią odpowiedzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednocześnie w myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie brakiem formalnym nie uzupełnionym w terminie był brak odpisu skargi. Konsekwencją nie uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi w zakreślonym terminie było jej odrzucenie stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stanowisko to jest zgodne z poglądem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 39), w której przyjęto, że nie dołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
W świetle powyższych wywodów zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi należało uznać za odpowiadające obowiązującym przepisom prawa.
Niezależnie od powyższego odnosząc się do argumentacji pełnomocnika Skarżącej, wskazać należy, że stanowisko to nie może zostać uznane na gruncie rozpoznawanej sprawy. Zauważyć bowiem należy, że w rozpoznawanej sprawie poza Skarżącą i organem administracji w postępowaniu sądowoadministracyjnym bierze udział również dwoje uczestników. Nienadesłanie przez Skarżącą wystarczającej liczby odpisów skargi powoduje, że w sytuacji, gdy organ składając odpowiedź na skargę, zachowa przeznaczony dla siebie egzemplarz odpisu, wystąpi brak skargi, który zgodnie z treścią przywołanej powyżej uchwały, nie może zostać uzupełniony działaniem własnym sądu i musi być usunięty w drodze wezwania strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.