Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 83/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił zawieszenia postępowania sądowego w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek zawieszenia postępowania, o których mowa w przepisach art. 124, 125 i 126 p.p.s.a. Sąd I instancji podał, że kwestie majątkowych rozliczeń byłych małżonków nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej o wymeldowanie. Organ w sprawie o wymeldowanie ustala jedynie, czy doszło do opuszczenia danego lokalu i czy ma ono charakter trwały i dobrowolny. Z tego względu podnoszona przez skarżącą okoliczność nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego dla sądowej kontroli w sprawie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie G. M. wniosła o jego zmianę poprzez zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu wskazała, że Sąd I instancji pomija fakt, że ocena trwałości i dobrowolności odnosi się do konkretnych, indywidualnych okoliczności sprawy. Jej zdaniem nie można wykluczyć, iż okoliczności związane z prowadzeniem z udziałem skarżącej sprawy o podział majątku, w tym spornej nieruchomości, a w konsekwencji rozstrzygnięcie tej sprawy, nie będzie miało wpływu na wynik sprawy meldunkowej.
W odpowiedzi na powyższe zażalenie M. M. wniósł o jego odrzucenie i zasądzenie kosztów. Wskazał, że na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.
Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m. in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581).
Przepis art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
Skoro w katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a. nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest odmowa zawieszenia postępowania, a jednocześnie prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie przewidział ustawodawca również w przepisach szczególnych, to należy przyjąć, że takie postanowienie jest niezaskarżalne w drodze zażalenia. Takie stanowisko jest również prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: post. z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OZ 1138/08, z dnia 7 maja 2007 r. sygn. akt II OZ 411/08, z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II FZ 167/08, z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt II GZ 233/08).
Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 17 marca 2011 r. nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem złożone zażalenie podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.