Postanowienie NSA z 23 stycznia 2008 r., II OZ 4/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D., M. i M. W.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1111/07 o przyznaniu D., M. i M. W. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi oraz ustanowienie adwokata z urzędu i odmowie przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi D., M., M. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], zn. [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek wniosku D. W., M. W. oraz M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, przyznał im prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. i ustanowił adwokata z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sytuacji przedstawionej przez skarżących, zdaniem Sądu nie było zasadne. Skarżący dysponują bowiem stałym dochodem, z którego są w stanie pokryć koszty postępowania w części. Sąd nadmienił także, że we wniesionym od postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 września 2007 r. sprzeciwie wnioskodawcy nie przedstawili żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby jego uwzględnienie oraz zmianę postanowienia.

Pismem z dnia 15 grudnia 2007 r. D., M. i M. W. wnieśli zażalenie na to postanowienie w części odmawiającej uwzględnienia ich wniosku w pozostałym zakresie, domagając się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie adwokata.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, chociaż z innych niż podnoszone w zażaleniu przyczyn.

Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór formularza wniosku określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Tymczasem z akt sprawy wynika, że wniosek skarżących nie został złożony na formularzu w rozumieniu powyższych przepisów. Wskutek nałożenia przez skarżących na formularz PPF innych dokumentów (zasłaniających rubrykę 6 formularza oraz po części rubrykę 8 i 9) i wykonania następnie kserokopii, znajdująca się w aktach kopia formularza jest częściowo nieczytelna. Nie można zatem stwierdzić, że skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Ponadto w złożonym "formularzu" nie uwzględniono sytuacji materialnej J. W., który jak wynika z akt sprawy zamieszkuje pod tym samym adresem.

W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosownie do § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia powinien był przesłać skarżącym formularz w celu jego wypełnienia.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.