Postanowienie NSA z 12 maja 2015 r., II OZ 403/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 95/15, odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], znak: [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA - Małgorzata Jaśkowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lutego 2015 r. o sygn. akt VII SA/Wa 95/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie i przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w Warszawie, położonym na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w Warszawie.

W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji B. K., powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako ppsa), wskazał, że realizacja planowanej inwestycji w granicy z jego nieruchomością grozi wyrządzeniem na tym terenie znacznych szkód. Mogłyby one polegać na uniemożliwieniu korzystania przez skarżącego i jego rodziny w dotychczasowy sposób z nieruchomości - w szczególności z tarasu, ale również pomieszczeń znajdujących się od strony ogrodu, ze względu na znaczne ograniczenie nasłonecznienia, narażeniu skarżącego i jego rodziny na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi, a w dalszej perspektywie również na spadku wartości nieruchomości z uwagi na faktyczne wyłączenie możliwości korzystania z tarasu i ograniczenie użyteczności pomieszczeń o ograniczonym doświetleniu.

Ponadto dokonanie przebudowy i rozbudowy budynku przy ul. [...] doprowadzi do utraty walorów historycznych i odejścia od liczącego prawie 100 lat ładu architektonicznego, ukształtowanego na tym obszarze w okresie międzywojennym, natomiast z charakteru planowanej przebudowy wynika, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu uznał, że przedstawiona argumentacja nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ppsa. Z map terenu wynika bowiem, że nawet przy obecnym stanie sąsiadujących z nieruchomością skarżącego budynków może istnieć ograniczenie nasłonecznienia południowo-zachodniej strony jego posesji - i to z różnych kierunków - przez istniejącą nieruchomość budynkową przy ul. [...], jak również z kierunku południowego i zachodniego przez inne budynki bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością skarżącego.

Ponadto skarżący w żaden sposób nie poparł twierdzenia zawartego w uzasadnieniu swego wniosku, iż dokonanie przebudowy i rozbudowy budynku przy ul. [...] doprowadzi do utraty walorów historycznych i odejścia od istniejącego ładu architektonicznego, a z charakteru planowanej przebudowy wynika, iż powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Nie zostały w tym zakresie przedstawione żadne opinie rzeczoznawców lub stanowiska właściwych organów.

Zażaleniem z dnia 16 marca 2015 r. B. K. zaskarżył wspomniane postanowienie w całości, wskazując na naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez bezzasadną odmowę wstrzymania wykonania decyzji, jak też art. 61 § 3 w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 163 § 1 i § 2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ppsa poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na sporządzeniu przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz zaniechanie dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W obszernym uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że kwestionowana decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych naruszają przepisy prawa materialnego i postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co powoduje, że powinny one zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, a Sąd I instancji powinien wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Na poparcie swojego stanowiska skarżący wskazał, że trudne do odwrócenia skutki inwestycji przejawiają się w naruszeniu substancji sąsiedniego budynku poprzez znaczną skalę planowanej nadbudowy i rozbudowy, jak również w znaczącej zmianie kształtu dachu ze spadzistego na płaski oraz naruszeniu parametrów technicznych pomieszczeń. Jednocześnie skarżący powołał przepisy prawa, z którymi w jego ocenie planowane zmiany stoją w sprzeczności.

W związku z powyższym w uzasadnieniu zażalenia wskazano na zagrożenie dla interesu publicznego poprzez utratę prawnie chronionej substancji historycznej okolicznych zabudowań, zagrożenie dla interesu samego skarżącego z przyczyn podanych wcześniej we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz zagrożenie dla inwestora ze względu na ewentualne dodatkowe koszty związane z doprowadzeniem obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanej normy prawnej wynika, że ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na skarżącym, który powinien odnieść się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do niego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zarówno w swoim wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak też w zażaleniu nie uprawdopodobnił przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 ppsa. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga bowiem, że sąd administracyjny na etapie rozpoznawania takiego wniosku nie rozstrzyga o zasadności samej skargi, bada natomiast zasadność zastosowania w konkretnym przypadku tzw. ochrony tymczasowej do czasu oceny przez sąd legalności aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego.

Z uwagi na powyższe należy zauważyć, że znacząca skala planowanej przebudowy budynku sąsiadującego z nieruchomością skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy nie może być uznana za trudny do odwrócenia skutek. Ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez Sąd ponosi bowiem inwestor i to na nim w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji spoczywać będzie obowiązek wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia zrealizowanych robót do stanu zgodnego z prawem. Natomiast podnoszone w zażaleniu zarzuty wydania kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa nie mogą zostać rozpatrzone w ramach niniejszego postępowania, ponieważ nie stanowią przesłanki wstrzymania jej wykonania. Wybudowanie obiektu budowlanego na podstawie wadliwej decyzji o pozwoleniu na budowę – wbrew stanowisku skarżącego – z podanej wyżej przyczyny nie wywołuje zatem skutku o charakterze nieodwracalnym.

Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego kwestii zagrożenia dla inwestora ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, należy zauważyć, że okoliczności te nie dotyczą sytuacji samego skarżącego, gdyż ryzyko ewentualnych kosztów przywrócenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, jak wspomniano, ponosi inwestor.

Z kolei wskazana ogólnie w zażaleniu kwestia przewidywanych uciążliwości w trakcie realizacji inwestycji nie może być brana pod uwagę jako przesłanka zastosowania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ppsa, gdyż prowadzenie robót budowlanych każdorazowo wiąże się z pewnymi niedogodnościami dla otoczenia i samo w sobie nie stanowi przeszkody dla wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Natomiast pozostałe zagadnienia wymienione przez skarżącego, tj. przewidywany spadek wartości jego nieruchomości oraz zagrożenie dla interesu publicznego poprzez naruszenie ładu architektonicznego okolicznych zabudowań w wyniku realizacji kwestionowanej inwestycji, należy rozpatrywać w kontekście legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, nie zaś wstrzymania jej wykonania.

Należy w tym miejscu zauważyć, że – jak zasadnie wskazuje skarżący - strona powinna jedynie uprawdopodobnić podnoszone przez siebie okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Jednakże sam skarżący we wniosku i w zażaleniu, wskazując na naruszenie ładu architektonicznego, tylko ogólnikowo stwierdził, iż powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, nie precyzując bliżej swoich zastrzeżeń.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z naruszeniem wymogów określonych w art. 141 § 4 ppsa, gdyż zawiera ono wszystkie wymagane elementy i umożliwia dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji. W konsekwencji nie zostały również naruszone przepisy art. 134 § 1 oraz art. 166 ppsa.

W świetle powyższego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.