Postanowienie NSA z 6 maja 2008 r., II OZ 404/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2591/07 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia zażalenie oddalić.

Skład

sędzia NSA Jerzy Bujko przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lutego 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. P. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stąd też wniosek strony skarżącej podlegał oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła J. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca stwierdziła, że wnosiła "o zawieszenie wykonania" zaskarżonej decyzji jedynie z ostrożności, dlatego też nie przytoczyła okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Autorka zażalenia podniosła, iż znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i materialnej a pieniądze uzyskane ze sprzedaży działki skarżącej zostały w całości przeznaczone na leczenie. W związku z czym wyegzekwowanie od niej kwoty 3215 złotych będzie zagrażało jej egzystencji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Przede wszystkim zaznaczyć należy, że konkretyzowanie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej nie może być skuteczne na etapie postępowania międzyinstancyjnego przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 48/06 – niepubl.).

Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Komentarza wymaga, iż jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Z uwagi jednak na to, iż analiza wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nie pozwala na skonkretyzowanie jakiejkolwiek okoliczności przemawiającej za udzieleniem wnioskodawczyni ochrony tymczasowej, stwierdzić należało, że skarżąca nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. co zobowiązywało Sąd do wydania skarżonego rozstrzygnięcia.

W zażaleniu natomiast wskazano wprawdzie, pewne fakty, że uiszczenie opłaty może nastąpić kosztem skarżącej, jednakże nie przedstawiono żadnych dowodów potwierdzających taki stan rzeczy. Bez względu jednak na to, pod uwagę należało wziąć spóźnione uzasadnienie rozpoznanego przez Sąd pierwszej instancji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy uznać za zasadne a wniesione zażalenie oddalić w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w związku z art.. 197 § 2 p.p.s.a.