Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 664/16, odrzucił skargę K. K., A. A. L. i A. H. P. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia każdemu ze skarżących kary pieniężnej, wskazując, że skarżący nie uczynili zadość wezwaniom z 27 kwietnia 2016 r. i w ustawowym terminie nie uzupełnili braków formalnych skargi – w postaci jej podpisania – oraz że K. K. i A. A. L. nie uiścili wpisów sądowych w wysokości po 100 zł każde z nich.
W zażaleniach na to postanowienie – złożonych odrębnymi pismami, lecz o tej samej treści – K. K. i A. A. L. zarzucili naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. W ich ocenie, siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie powinien być liczony dopiero po tym, jak WSA w Warszawie doręczyło M. Ł., będącemu pełnomocnikiem skarżących przed organami administracji, pismo z 7 lipca 2016 r., w następstwie którego ten poinformował skarżących o konieczności przesłania do Sądu własnoręcznie podpisanej przez nich skargi, gdyż dopiero wtedy dowiedzieli się o konieczności przesłania do WSA w Warszawie podpisanej skargi.
Rozpoznając zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenia pozbawione są usprawiedliwionych podstaw.
W sprawie bezspornym jest, gdyż żalący się okoliczności tej nie negują, że M. Ł., który podpisał w imieniu K. K., A. A. L. i A. H. P. skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] stycznia 2016 r., mimo wezwania z 24 marca 2016 r. doręczonego w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. (k. 19), nie uzupełnił jej braku formalnego i nie nadesłał pełnomocnictw procesowych z jednoczesnym wskazaniem, że jest jedną z osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. W związku z tym Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżących do własnoręcznego podpisania skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zarządzenia te zostały doręczone skarżącym K. K. i A. A. L. w dniu 19 maja 2016 r. (k. 46 i 45) oraz A. H. P. w dniu 6 maja 2016 r. (k 36), co powodowało, że termin do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci jej podpisania upłynął w stosunku do żalących się w dniu 27 maja 2016 r. (26 maja 2016 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy), zaś w stosunku do A. H. P. w dniu 13 maja 2016 r. Skarżący wezwań tych w tym terminie nie wykonali, czego wnoszący zażalenia nie kwestionują. To oznacza, że już tylko z tego powodu słusznie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Żadne argumenty podnoszone w zażaleniu oceny tej zmienić nie mogą. Zwłaszcza okoliczność, jakoby o konieczności przesłania do WSA w Warszawie własnoręcznie podpisanej skargi skarżący dowiedzieli się od M. Ł. z chwilą doręczenia mu przez ten Sąd pisma z 7 lipca 2016 r. Przeczą temu poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia wynikające ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru wezwań skarżących z 27 kwietnia 2016 r. do podpisania skargi.
Nieuiszczenie przez żalących się w terminie wpisu i w związku z tym odrzucenie ich skarg także na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. jest bez znaczenia dla sprawy skoro z powodu niepodpisania skargi w terminie nie można było nadać jej dalszego biegu.
W tej sytuacji nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażaleń Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.