Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2286/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu wniosku O. H., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.
Motywując powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że skarżąca we wniosku powołała się na zagrożenie w postaci niebezpieczeństwa związanego z powrotem na [...], jednakże nie sprecyzowała czego się obawia i jakie niebezpieczeństwo w jej przypadku zachodzi. Odnosząc się do argumentacji skarżącej w zakresie rozłąki z mężem, Sąd wskazał, że fakt zobowiązania skarżącej do powrotu do kraju pochodzenia i zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen niewątpliwie łączy się z koniecznością opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu i wymusza zmianę planów na życie, ale nie oznacza automatycznie powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Skarżąca może bowiem powrócić do kraju pochodzenia wraz mężem.
Sąd I instancji nie stwierdził zatem, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło wystąpieniem okoliczności z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła O. H. Skarżąca wskazała, że wraz z mężem opuściła [...], z uwagi na panującą tam sytuację i wyjechała do Polski w celu poszukiwania pracy. Podkreśliła, że wykonanie decyzji w sposób znaczący wpływa nie tylko na jej życie zawodowe, ale również na jej życie osobiste, a w szczególności zagraża możliwości utrzymania prawidłowych relacji rodzinnych. Dodała, że powrót męża razem z nią nie jest możliwy, z uwagi na ich obecną sytuację majątkową i zarobkową. Oboje wyjechali tutaj w poszukiwaniu pracy. Na [...] nie są w stanie znaleźć pracy pozwalającej samodzielnie im się utrzymać, co powoduje u wnioskodawczyni uzasadnione obawy przed powrotem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest w związku małżeńskim z O. F. (obywatelem [...]). W zażaleniu cudzoziemka wskazała, że powrót jej męża wraz z nią do kraju pochodzenia nie jest możliwy, z uwagi na ich obecną sytuację majątkową i zarobkową. Na [...] nie są w stanie znaleźć pracy pozwalającej samodzielnie im się utrzymać.
Podkreślić należy, że prawo jednostki do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego jest pod szczególną ochroną konwencyjną, uregulowaną w art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zmiana w życiu osobistym skarżącej, jaka nastąpi wskutek powrotu do kraju pochodzenia i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski oraz innych państw obszaru Schengen, będzie miała charakter znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przypadku wykonania decyzji dojdzie do naruszenia relacji pomiędzy małżonkami. Powrót męża cudzoziemki do kraju pochodzenia, jak wskazano, nie jest możliwy, z uwagi na ich obecną sytuację majątkową i zarobkową. Dłuższa rozłąka może zaś mieć niekorzystny wpływ na życie skarżącej i jego męża.
Ponadto, dojść może do zachwiania kondycji finansowej skarżącej, która według jej oświadczenia, w chwili obecnej nie jest dobra. Może wystąpić sytuacja, że nie będzie ona w stanie samodzielnie się utrzymać oraz znaleźć pracy pozwalającej na godną egzystencję.
Nie odnosząc powyższej argumentacji w kontekście oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy uznać, że przemawia ona za udzieleniem skarżącej ochrony tymczasowej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3, art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.