Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 97/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie ze skargi G.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie warunków zabudowy, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Koszalin z dnia [...] października 2017 r. nr [...].
W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Koszalin z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku warsztatowego z urządzeniami budowlanymi wraz z rozbiórką istniejących budynków gospodarczych przy ul. [...] w K. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Prezydenta Miasta Koszalin.
W ocenie Sądu wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
W uzasadnieniu Sąd wskazał na przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", a następnie wyjaśnił, że decyzje o warunkach zabudowy mają charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i nie upoważniają do rozpoczęcia prac budowlanych. Tym samym nie mogą one powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Już z tego powodu, zdaniem Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Koszalin nie zasługiwał na uwzględnienie.
Ponadto Sąd wskazał, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie, skarżąca nie przedstawiła takich okoliczności, co nie pozwala przyjąć, jak już wyżej wskazano, że wystąpiły przesłanki do przyznania jej ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, nie zgadzając się z zajętym stanowiskiem Sądu. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że planuje rozbudowę budynku na swojej działce. Wcześniej jednak musi wykonać pełne ogrodzenie działki, żeby zabezpieczyć własność. Jednakże tego ogrodzenia nie może wykonać, gdyż przeszkadza jej istniejąca, w granicy z działką nr [...], ściana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zaskarżone zasadniczo odpowiada prawu.
Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć trzeba, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy w tej sprawie nie stanowi wprost aktu, który dawałby podstawę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (z uwagi na prowadzone postępowanie legalizacyjne dotyczące budynku warsztatowego z urządzeniami budowlanymi). Decyzja ta jest wprawdzie niezbędnym elementem postępowania legalizacyjnego, ale nie wywołuje skutków które wymagałyby zastosowania ochrony tymczasowej. Tym samym zażalenie skarżącej nie mogło zostać uwzględnione. Argumenty zażalenia nie podważają trafności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.