Postanowienie NSA z 8 lutego 2011 r., II OZ 41/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 września 2010 r., II SAB/Wr 15/09 wymierzającego skarżącej D. W. karę porządkową grzywny w wysokości 500 zł za ubliżenie Sądowi oraz adwokatowi działającemu z urzędu w piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2010 r.

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 10 września 2010 r., II SAB/Wr 15/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej jako: WSA) wymierzył skarżącej D. W. karę porządkową grzywny w wysokości 500 zł (pięciuset złotych) za ubliżenie Sądowi oraz adwokatowi działającemu z urzędu w piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2010 r. w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 29 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zmianami - dalej jako: pusa) w sprawach nieuregulowanych w ustawie do wojewódzkich sądów administracyjnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r., nr 98, poz. 1070 ze zmianami - dalej jako: pusp). Natomiast w myśl art. 49 § 1 pusp, w razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych, albo ubliżenia sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie, sąd może ukarać winnego karą porządkową grzywny w wysokości do 10000 zł lub karą pozbawienia wolności do czternastu dni; osobie pozbawionej wolności, w tym także tymczasowo aresztowanej, można wymierzyć karę przewidzianą w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, albo w przepisach o wykonywaniu tymczasowego aresztowania. WSA wskazał dalej, że w rozpatrywanej sprawie, w dniu 27 sierpnia 2010 r. do WSA wpłynęło pismo procesowe podpisane przez skarżącą (pismo sporządzone 24 sierpnia 2010 r.), zawierające wniosek, w którym zwraca się ona o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie "kto odpowiada w Naszym Kraju za bezprawie sędziów, Sądu i adwokata, i na jakiej podstawie prawnej to skarżący i pokrzywdzony obywatel ma ponosić ujemne konsekwencje rażącego naruszenia prawa przez sędziów, adwokatów działających wspólnie i w porozumieniu dla chronienia gangów w budownictwie". W piśmie tym zawarte jest również zażalenie na postanowienie WSA z 28 lipca 2010 r. z wnioskiem o jego uchylenie i zmianę. W wymienionym piśmie procesowym z 24 sierpnia 2010 r. skarżąca oświadczyła również, że "W niniejszej sprawie sędziowie sięgnęli po naszą własność na łapówki mafii i budują pod swoim nadzorem uporczywie gangi (...)", w dalszej zaś części pisma skarżąca dodała, że "Sąd rażąco naruszył prawo i przerabiał i podrabiał daty wpływu skargi do PINB (...)", "strona skarżąca nie może ponosić ujemnych konsekwencji bezprawia sądu i adwokata przyznanego z urzędu". Zdaniem WSA nie budzi żadnych wątpliwości, iż używane przez skarżącą zwroty i wyrażenia mają charakter obraźliwy. Takie zachowanie należy uznać za wyjątkowo naganne i moralnie rażąco nieprawidłowe. Nie można tolerować zachowań skarżącej w sytuacji, gdy kwestionuje ona działania lub brak działań organu, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, składając skargę do Sądu o dokonanie kontroli pod względem zgodności z prawem, a następnie po niekorzystnym dla siebie orzeczeniu dokonuje znieważenia Sądu, sędziów i przyznanego jej z urzędu pełnomocnika. Podkreślić należy, że postępowanie przed Sądem powinno toczyć się w atmosferze spokoju, powagi, a także szacunku dla urzędu sędziego i instytucji Sądu oraz osób uczestniczących w sprawie a jakiekolwiek niezadowolenie skarżącej z treści orzeczeń winno skutkować ich zaskarżeniem w trybie kontroli instancyjnej, nie zaś poprzez ubliżanie Sądowi i innym podmiotom biorącym udział w postępowaniu. We wskazanym zażaleniu z 24 sierpnia 2010 r. skarżąca zamiast merytorycznych zarzutów zawarła same tylko inwektywy, co wskazuje na celowy zamiar ubliżenia Sądowi, sędziom i pełnomocnikowi. Skarżąca od kilku lat składa różnorodne skargi do tutejszego Sądu i w sposób uporczywy i nasilający się formułuje w licznych pismach i na rozprawach bezzasadne zarzuty i twierdzenia w taki sposób, który zawiera obrazę Sądu oraz innych organów państwowych. Sąd dotychczas nie reagował w sposób sankcyjny na takie zachowanie, natomiast na rozprawach w innych sprawach uprzedzał skarżącą o możliwości ukarania grzywną z powodu naruszania powagi Sądu, obrazy Sądu lub innych podmiotów uczestniczących w postępowaniu. Przywołane w uzasadnieniu stwierdzenia skarżącej niewątpliwie ubliżają Sądowi i adwokatowi.

W zażaleniu D. W. wskazała, że z uwagi na to, iż nie otrzymała postanowienia Sądu z 10 września 2010 r. i Sąd doręczył postanowienie z rażącym naruszeniem prawa adwokatowi G. K. - wnosi o prawidłowe doręczenie skarżącej postanowienia Sądu z 10 września i wówczas je zaskarży. Wnosząca zażalenie wskazała, że "Pani Sędzia Anna Siedlecka wraz z PINB w T. i DWINB we Wrocławiu sięga po moją własność na łapówki mafii i za to jeszcze mnie karze grzywnami bym nie mogła dochodzić się swych praw materialnych".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak trafnie wskazał Sąd I instancji zgodnie z art. 49 § 1 pusa w razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie, sąd może ukarać winnego karą porządkową grzywny do wysokości dwukrotnego najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników lub karą pozbawienia wolności do siedmiu dni.

Z kolei art. 29 pusa stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie, do wojewódzkich sądów administracyjnych stosuje się odpowiednio przepisy o ustroju sądów powszechnych.

Jak wynika z akt sprawy, fakt ubliżenia sądowi przez skarżącą jest oczywisty, zaś jej argumenty podniesione w zażaleniu nie zasługują na aprobatę. Fakt używania zwrotów obraźliwych w mowie i słownikach, nie usprawiedliwia ich stosowania, zwłaszcza w pismach kierowanych do Sądu. Poza tym trudno zaaprobować stanowisko, że tego typu zwroty stanowią dopuszczalną ocenę i krytykę działalności Sądu. Należy poza tym dodać, że sformułowania użyte przez skarżącą miały na celu ubliżenie powadze sądu, a nie krytykę. W tym stanie rzeczy WSA prawidłowo zastosował art. 49 § 1 pusp w związku z art. 29 pusa.

Tym samym, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zmianami - dalej jako: ppsa) zażalenie należało oddalić.