Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 sierpnia 2013 r. skarżący J.F. i S. F. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2013 r., w przedmiocie rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego, tj. ściany wiatrołapu i garażu o konstrukcji stalowej. Podnieśli, że wyburzenie istniejącej części obiektu spowodowałoby koszty i niemożliwość ponownego odtworzenia. Wskazali ponadto, iż obiekty, których nakaz rozbiórki dotyczy, nie stanowią zagrożenia dla nikogo. Nieuzasadniony jest zatem pośpiech w wykonywaniu orzeczonej rozbiórki.
Postanowieniem z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 948/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił przedmiotowy wniosek, wskazując, iż nie został on należycie uzasadniony. Skarżący bowiem jedynie w ogólnikowy sposób powołali się na koszty, które mogą ponieść w związku z wykonaniem decyzji. Podnieśli też, że ich zdaniem odtworzenie spornych obiektów nie będzie możliwe. Twierdzenie o koniecznych do poniesienia kosztach nie zostało w żaden sposób rozwinięte. Jest jasne, zdaniem Sądu, że przymusowe wykonanie rozbiórki zawsze może wiązać się z ponoszeniem kosztów przez zobowiązanego.
Z wniosku nie wynika jednak, jakiego rozmiaru szkodę mogą ponieść skarżący z tego tytułu. Brak również podstaw do przyjęcia, aby szkoda, związana z wykonaniem rozbiórki w niniejszej sprawie miała osiągnąć rozmiar większy, niż ma to miejsce w wypadku wykonywania przeciętej rozbiórki obiektu budowlanego. Odnośnie natomiast braku możliwości odtworzenia spornych obiektów, Sąd wskazał, że ponowne wykonanie obiektu budowlanego – pod warunkiem dochowania wszystkich wymogów, wynikających z przepisów prawa – będzie możliwe tak ze względów technicznych, jak i prawnych. Skutki wykonania rozbiórki nie mogą być zatem uznane za trudne czy nawet niemożliwe do odwrócenia.
Pismem z dnia 24 września 2013 r. (uzupełnionym pismem z 30 września 2013 r.) J. F. i S. F. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołany przepis zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając na nią obowiązku ich udowodnienia. Poprzez pojęcie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć sytuacje, w której nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Ponadto badając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd powinien wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności podniesione w tym wniosku, ale także okoliczności całej sprawy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący żądali wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego, podnosząc we wniosku, iż wyburzenie tych obiektów spowodowałoby koszty i niemożliwość ponownego odtworzenia. Niewątpliwie rozbiórka będzie wiązała się z poniesieniem przez skarżących znacznych kosztów. Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, iż rozbiórka obiektu budowlanego ze swej istoty łączy się nie tylko z trudnymi do odwrócenia skutkami, ale i znaczną szkodą, gdyż w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że nie było podstaw do jej nakazania, a wobec czego może powstać kwestia powrotu do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2046/11).
Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji niezasadnie oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.