Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 września 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 1025/16 odrzucił skargę [...] sp. z o.o. w upadłości układowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w[...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec uznania substancji za produkt uboczny.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 września 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Biorąc pod uwagę, że pełnomocnik strony skarżącej, w zakreślonym w wezwaniu terminie nadesłał jedynie pełnomocnictwo, takie same jakie zostało złożone wraz ze skargą, nie zaś żądany odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, Sąd uznał, iż braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "P.p.s.a.")
W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] sp. z o.o. w upadłości układowej podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.:
- art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi wobec nie uzupełnienia braku formalnego skargi przez nie przedłożenie odpisu pełnego z KRS skarżącej, w sytuacji gdy wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skierowane do pełnomocnika skarżącej było wezwaniem do przedłożenia pełnomocnictwa, które to wezwanie pełnomocnik skarżącej wykonał,
- art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez sformułowanie wezwania w sposób niejasny, przez co nie spełniało ono wymogów jasności i niedwuznaczności, co skutkowało przyjęciem, że skarżąca nie uzupełniła braku skargi.
W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie – w myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – skutkuje jej odrzuceniem, zostały określone w art. 57 § 1 tej ustawy. Zgodnie z nim, skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym – przewidzianym w art. 46 P.p.s.a. W szczególności w myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym zarówno w dniu wezwania skarżącej do uzupełnienia omawianego braku formalnego skargi, jak i w dniu wydania zaskarżonego postanowienia - do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. W przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 P.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (art. 29 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że złożenie pełnomocnictwa bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony, nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu, a umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności (m.in. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08; postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2007/14, postanowienie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1870/14; postanowienie z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 884/16 [w:] CBOSA). Takim dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu skarżącej będącej osobą prawną, jest odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: KRS). Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Prawidłowe zastosowanie trybu z art. 49 § 1 P.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi w przypadku, gdy braki formalne tego pisma nie zostaną uzupełnione w terminie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie w niniejszej sprawie skargi, w sytuacji gdy zarządzenie do uzupełnienia jej braków formalnych nie było sformułowane w sposób precyzyjny, było nieprawidłowe. Podkreślić należy, że wezwanie do wykazania umocowania do reprezentowania strony postępowania wymaga wyraźnego określenia w tym wezwaniu jaki dokument stwierdzony brak uzupełni (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Beck, Warszawa 2015, s. 263). Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 września 2016 r., w wykonaniu którego wezwano pełnomocnika skarżącej do "złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej" nie identyfikuje w sposób odpowiedni dokumentu, o którego przedłożenie się zwrócono. Z tak sformułowanego zarządzenia nie wynika wystarczająco jednoznacznie czy chodzi o dokument pełnomocnictwa, czy o dokument, z którego wynika sposób reprezentacji skarżącej spółki (wskazujący na umocowanie do działania w imieniu spółki osoby udzielającej pełnomocnictwa - tj. odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego). W tych okolicznościach sprawy nie sposób było przyjąć, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi w sposób wskazany w zarządzeniu, a w konsekwencji należy stwierdzić, że brak było podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.