Uzasadnienie
Zarządzeniem z 9 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1303/15, w związku ze złożonym przez H. Z. i A. Z. wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2016 r. oddalającego skargę wyżej wymienionych na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2015 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej, Przewodnicząca Wydziału VII wezwała skarżących do solidarnego uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych.
W zażaleniu na zarządzenie skarżący podnieśli, że zobowiązanie do uiszczenia solidarnie opłaty kancelaryjnej spowoduje znaczne obciążenie ich kosztami.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie A. Z. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych z jej udziałem w sprawie, m.in. uiszczenie opłaty kancelaryjnej od zgłoszonego wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (art. 234 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Co do zasady do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Z art. 214 § 2 p.p.s.a. wynika, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. W rozpoznawanej sprawie obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Z tego powodu skarżący zostali prawidłowo wezwani do uiszczenia solidarnie jednej opłaty.
Jest to dla skarżących mniejsze obciążenie, niż gdyby każde z nich miało odrębnie uiścić opłatę kancelaryjną. Wysokość opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem została określona w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221, poz. 2192) w wysokości 100 zł. Zatem, prawidłowo skarżący zostali wezwani do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w takiej wysokości.
W zażaleniu A. Z. nie podniósł żadnych argumentów mogących podważyć te ustalenia. Wskazał jedynie, że uiszczenie opłaty będzie dla niego i jego żony znacznym obciążeniem. Jest to jednak okoliczność brana pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o udzielenie prawa pomocy, nie zaś przy ocenie zgodności z prawem zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
W tym stanie sprawy zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, a zażalenie A. Z., jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt 2 sentencji.
Zażalenie H. Z. odrzucono na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., bowiem skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych zażalenia (jego podpisania) i braki te uzupełniła z uchybieniem wyznaczonego w tym celu terminu. Wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia w terminie 7 dni odebrała 25 marca 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania (k. 83 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braków upływał zatem 1 kwietnia 2016 r. Zażalenie opatrzone podpisem skarżącej zostało nadane w urzędzie pocztowym 5 kwietnia 2016 r. W związku z powyższym zażalenie skarżącej podlegało odrzuceniu, o czym postanowiono w pkt 1 sentencji.