Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia [...] września 2011 r., w przedmiocie niedopuszczalności odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania "decyzji urzędów górniczych I i II instancji, które zezwalały na realizację inwestycji budowy kopalni Zalesie...", ponieważ "mogą wywołać trudne do odwrócenia zmiany i stwarzają zagrożenie dla życia, zdrowia, środowiska oraz mienia w znacznych rozmiarach". Skarżący został wezwany do dokładnego oznaczenia przedmiotu powyższego wniosku poprzez podanie dat oraz numerów decyzji, których wniosek dotyczy, jednakże wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. W związku z powyższym Sąd I instancji rozpatrzył wniosek w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia organu o niedopuszczalności odwołania, stwierdzając, iż nie podlega ono wykonaniu w związku z czym nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania.
W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniesiono szereg kwestii merytorycznych niedotyczących wprost zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 ppsa, mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje negatywne, w ocenie strony, skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wykazała Strona ani we wniosku o wstrzymanie, ani w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny we własnym zakresie także nie dopatrzył się ich zaistnienia.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.