Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 23 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 32/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek skarżącego A. B. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – reklamy.
Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że wnioskodawca nie przywołał argumentacji, która miałaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania decyzji z uwagi na podniesioną we wniosku przesłankę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, taką okolicznością nie jest ewentualne uszkodzenie przy rozbiórce niektórych elementów konstrukcyjnych urządzenia reklamowego, które jest obiektem o prostej konstrukcji. Jego rozbiórka i ewentualna ponowna realizacja nie wiąże się z dużym nakładem sił i środków, nie jest też nieodwracalna. Podkreślono, że konieczność rozbiórki tego obiektu jest normalną konsekwencją wykonania zaskarżanej decyzji.
Skarżący w zażaleniu podniósł, że każdorazowa rozbiórka obiektu wywołuje trudne do odwrócenia skutki. Jakkolwiek "są to czynności częstokroć możliwe do odwrócenia", jednak wiązać się mogą z koniecznością wytworzenia, bądź też zakupienia nowych elementów konstrukcji, co oznacza dodatkowe koszty, w tym związane z ewentualnym odszkodowaniem w przypadku uchylenia przez Sąd pierwszej stancji wykonanego nakazu rozbiórki, których ponoszenia można uniknąć stosując ochronę tymczasową.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W realiach przedmiotowej sprawy trudno Sądowi pierwszej instancji, który niezastosował ochrony tymczasowej, zarzucić naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności. W tej sprawie nakaz rozbiórki dotyczy niewielkiego obiektu budowlanego o prostej konstrukcji – urządzenia reklamowego. Oznacza to, że jakkolwiek rozbiórka bądź demontaż obiektu budowlanego z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków to jednak, jak wskazał sam skarżący w zażaleniu, mogą być i są to czynności odwracalne.
Dlatego też jedyna przesłanka, na którą powołał się skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zachodzi. Ponadto, wykonanie demontażu tego typu obiektu nie pociąga za sobą konieczności poniesienia znacznych nakładów finansowych, a tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Jest to po pierwsze, przesłanka zastosowania ochrony tymczasowej powołana dopiero w zażaleniu, po drugie, skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób koszty wykonania prac rozbiórkowych oraz ewentualnego ponownego montażu reklamy wpłyną na sytuację skarżącego jako przedsiębiorcy, w szczególności, w jaki sposób – uwzględniając sytuację finansową skarżącego – spowodują niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody.
Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.