Uzasadnienie
II OZ 412/06
U Z A S A D N I E N I E. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał J. U. prawo pomocy w zakresie częściowym tj. zwolnienia od kosztów sądowych, zaś odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie dotyczącym ustanowienia adwokata z urzędu.
Z ustaleń, jakie poczynił Sąd pierwszej instancji wynika, że źródło utrzymania skarżącego oraz jego uczących się dzieci stanowią dochody z gospodarstwa rolnego w wysokości 2.510,00 złotych rocznie. Uzyskiwany dochód nie pozwala w ocenie Sądu na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zdaniem Sąd mimo wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie J. U. prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, brak jest na obecnym etapie postępowania, podstaw do rozstrzygnięcia w pełni uwzględniającego wniosek skarżącego.
Ze wskazanych wyżej względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., we wskazanej wyżej części Sąd pierwszej instancji wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy oddalił.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. U. i wskazując na swą trudną sytuację rodzinną i majątkową domagał się uwzględnienia wniosku w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, iż zażaleniem objęto tylko część postanowienia tzn. punkt II-gi, który nie uwzględniał wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Natomiast punkt I-wszy postanowienia z dnia 8 lutego 2006 r. jako uwzględniający wniosek strony skarżącej nie został objęty wniesionym zażaleniem.
Uzasadniając zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż sytuacja skarżącego wskazuje na to, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Takie ustalenie Sądu wskazuje na zaistnienie dyspozycji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a tym samym czyni niezrozumiałym jakie przepisy prawa stanowiły podstawę wydania przez Sąd pierwszej instancji punktu II-go zaskarżonego postanowienia.
W sytuacji bowiem, gdy wniosek strony obejmował przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, to nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa uwzględnienie tego wniosku tylko w części, a nieuwzględnienie go w pozostałym zakresie z uwagi na "względy racjonalne", czy też uzależnianie przyznania pełnomocnika od "etapu postępowania". Nie można w jednej sprawie, tego samego stanu majątkowego i rodzinnego strony oceniać odmiennie, w zależności od tego, dla jakiego rozstrzygnięcia ocena ta jest dokonywana. Skoro Sąd uznał wcześniej, że sytuacja skarżącego wyczerpuje warunki określone przepisem art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to nie jest ani zrozumiałe, ani uzasadnione uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy w części.
Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego w części dotyczącej przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika Sąd winien mieć na względzie zarówno własne ustalenia już dokonane, uwagi wyżej przedstawione, jak i treść art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 197 § 1 i 2 w związku z art. 185 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.