Postanowienie NSA z 10 sierpnia 2022 r., II OZ 412/22

Wydany

10 sierpnia 2022 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1340/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Paweł Miładowski przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2021 r. znak KOC/296/Ar/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2021 r., znak KOC/296/Ar/21, którą utrzymano w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...]z 14 grudnia 2020 r., nr [...], o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzenia reklamowego z jednym ekranem na fundamencie prefabrykowanym na terenie dz. ew. nr [...] przy ul. [...] w W. na terenie Dzielnicy [...] w ramach legalizacji inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej.

Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja nie posiadająca atrybutu wykonalności, tj. nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu. Nie kwestionuje tego także skarżąca. Tym samym, nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania dotyczyć może jedynie sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można zatem uznać, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji, spowoduje wystąpienie zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie w całości ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy ww. Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W zażaleniu sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia:

• art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne uznanie, że powołane przez Spółkę konsekwencje "wykonania" decyzji nie uprawniają do oceny, że wykonanie decyzji może skutkować wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym nośnika reklamowego, którego dotyczy złożony wniosek o wydanie warunków zabudowy w konsekwencji niezasadne wydanie postanowienia o odmowie wykonania zaskarżonej decyzji;
• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 8 Kodeks postępowania administracyjnego przez oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, minio że strona skarżąca uprawdopodobniła przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie stanowi aktu, który podlega wykonaniu. Nie można mówić o ewentualnym niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w odniesieniu do decyzji wydanej w przedmiocie warunków zabudowy, w tym także w przypadku odmowy ustalenia warunków zabudowy przez organ administracyjny. Nie każda bowiem decyzja może podlegać wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., a do takich decyzji zalicza się decyzję w przedmiocie warunków zabudowy, a w tym decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Uwzględniając w szczególności przepis art. 4 ust. 2 i art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, że z samej istoty tego typu decyzji wynika, że ich wydanie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu celem wykonania takiej decyzji. Decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy, wydana w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym, nie zawiera nakazu rozbiórki. Dopiero w jej wyniku, w toku innego postępowania, tj. legalizacyjnego – prowadzonego w trybie ustawy – Prawo budowlane, zapadną odpowiednie rozstrzygnięcia, które być może wywołają skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszym postępowaniu nie można zasadniczo przesądzić o kierunku rozstrzygnięcia postępowania legalizacyjnego, ponieważ tego rodzaju zagadnienie nie mieści się w granicach niniejszej sprawy, a tym bardziej na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym zaskarżona decyzja nie może wiązać się ze znaczną szkodą lub powodować nieodwracalne skutki. Do takich skutków nie można zaliczyć możliwości wydania na jej podstawie w przyszłości stosownych nakazów przez właściwe organy administracyjne. Taki bowiem skutek materializuje się na etapie stosownych nakazów (np. nakazu rozbiórki). W konsekwencji powyższego także wskazywane przez skarżącą Spółkę przyszłe skutki związane z brakiem możliwości przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy w postępowaniu legalizacyjnym nie mają znaczenia dla wyniku aktualnie rozpoznawanego zagadnienia prawnego wynikającego z art. 61 § 3 p.p.s.a., na co trafnie wskazał Sąd I instancji. A zatem aktualnie ocena w postępowaniu sądowoadministracyjnym części procesu inwestycyjno-budowlanego, jakim jest etap uzyskania warunków zabudowy, nie powoduje żadnych realnych dla skarżącej Spółki zagrożeń, które podlegałyby wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji nie można doszukać się wskazywanego w zażaleniu naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 8 K.p.a.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.