Postanowienie NSA z 23 czerwca 2006 r., II OZ 413/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. P.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt III SO/Gd 1/06 w zakresie oddalenia wniosku o ukaranie organu grzywną

Skład

Sędzia NSA Andrzej Gliniecki przewodniczący

Sprawa

w sprawie z wniosku Z. P. o wymierzenie grzywny Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej w Gdańsku z powodu nie przesłania w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Skarżący Z. P. pismem z dnia 3 stycznia 2006 r. złożył wniosek o wymierzenie grzywny Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej w Gdańsku za nie przekazanie w terminie skargi z dnia 24 listopada 2005 r. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2002 r. (sygn. akt II SAB/Gd 16/02) wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. We wniosku tym skarżący podniósł, że organ, nie przekazując skargi do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny, uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.

Postanowieniem z dnia 1 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił powyższy wniosek. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga Z. P., skierowana pierwotnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego została doręczona organowi w dniu 6 grudnia 2005 r., natomiast odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi i samą skargą została przekazana przez Wojskową Komisję Lekarską Marynarki Wojennej w Gdańsku sądowi administracyjnemu w dniu 6 stycznia 2006 r. Zdaniem Sądu I instancji jednodniowe uchybienie terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie powoduje istotnego przedłużenia postępowania, które wymagałoby wymierzenia organowi grzywny. Sąd podkreślił bowiem, że termin, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie rozpoczął bieg w dniu 6 grudnia 2005 r. (w dniu przesłania skargi organowi), a nie w dniu 18 listopada 2005 r., w którym skarżący skierował skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mając na uwadze treść art. 55 § 1 p.p.s.a., który nie zakłada obligatoryjnego wymierzenia organowi grzywny za przekroczenie terminu do przekazania skargi Sądowi, oddalił wniosek Z. P. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 13 marca 2006 r.

W dniu 15 marca 2006 r. (data stempla pocztowego) Z. P. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w którym zarzucił Sądowi nierówne traktowanie stron postępowania przez przyzwolenie na naruszanie przez organ obowiązujących przepisów i uznanie, że Sąd nie jest bezwzględnie zobowiązany do wymierzenia organowi grzywny. Skarżący dodatkowo podniósł, że organ nie przekazał akt postępowania administracyjnego, a zatem nie wykonał obowiązku w terminie, a następnie nie wykonał go w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a., "sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny", co oznacza, że zależy to od uznania sądu, a nie od woli skarżącego wyrażonej we wniosku o ukaranie. W okolicznościach opisanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, stanowisko Sądu odpowiada prawu. Słusznie przyjął Sąd I instancji, że jednodniowe opóźnienie w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nie powoduje w istocie znacznego przedłużenia postępowania, z niekorzyścią dla skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie oznacza to nierównego traktowania stron postępowania. Wszakże sens przepisu umożliwiającego wymierzenie organowi grzywny nie sprowadza się do ukarania organu za uchybienie terminu, lecz do zapobiegania przewlekłości postępowania. Słusznie podniósł wprawdzie skarżący, że organ nie przesłał wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę całości akt administracyjnych, lecz należy zauważyć, że na wezwanie Sądu zostały one w niezbędnym zakresie niezwłocznie uzupełnione. W takiej sytuacji można podzielić stanowisko Sądu I instancji, że przesłane akta stanowią dostateczny materiał do rozpoznania skargi. Przy rozstrzyganiu zasadności skargi na bezczynność organu w zakresie niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 5 września 2002 r. (sygn. akt II SAB/Gd 16/02) nie zachodzi konieczność czerpania z całości materiału wchodzącego w skład akt administracyjnych sprawy toczącej się od 1984 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.