Postanowienie NSA z 27 kwietnia 2016 r., II OZ 413/16

Wydany

27 kwietnia 2016 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia N. [...] Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 84/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Zdzisław Kostka przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi N. [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z 18 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 84/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącej N. [...] Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego – reklamy wielkoformatowej.

Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że skarżąca nie wykazała przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu, wskazanie okoliczności świadczących o konieczności wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji, ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. Zdaniem Sądu, podnoszony przez skarżącą koszt demontażu nośnika reklamowego (50 000 zł) i utracone korzyści (400 000 zł) nie mogą zostać ocenione w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających wskazane przez nią kwoty, w szczególności kosztorysu rozbiórki i kopii umowy z reklamodawcą. Nie przedstawiła też w sposób wyczerpujący swojej sytuacji majątkowej, w szczególności bilansu, zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków, wyciągów z kont bankowych. Bez tych informacji – w ocenie Sądu – nie jest możliwe dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia znacznej szkody. Dodano, że w sprawie tej też nie można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach, gdyż reklama wielkoformatowa w formie siatki winylowej i towarzysząca jej konstrukcja wsporcza w postaci metalowego rusztowania oraz halogeny nie są obiektami o skomplikowanej budowie, których usunięcie może spowodować zniszczenie użytych materiałów. Również konieczność ubiegania się o ponowne zezwolenie na postawienie nośnika reklamowego – czy to w formie pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia – nie stanowi argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca w zażaleniu podniosła, że na wnioskodawcy nie spoczywa obowiązek udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodała, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania nie opiera się jedynie na zasadzie skargowości, co oznacza, że Sąd, w sytuacji gdy strona nieodpowiednio uzasadni taki wniosek, powinien we własnym zakresie dokonać oceny jego zasadności. Ponadto, zdaniem skarżącej, Sąd mógł, w sytuacji powzięcia wątpliwości co do wskazanych kwot szkody oraz sytuacji majątkowej spółki, zwrócić się do strony o dodatkowe wyjaśnienia. Wskazując na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy trudno Sądowi pierwszej instancji, który mimo częściowo błędnego uzasadnienia, niezastosował ochrony tymczasowej, zarzucić naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i – wbrew temu co stwierdził Sąd pierwszej instancji – o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności.

W rozpoznawanej sprawie nakaz rozbiórki dotyczy obiektu budowlanego o prostej konstrukcji – wielkoformatowego urządzenia reklamowego, które, jak wynika z akt administracyjnych, jest "zbudowane" z rusztowań budowlanych ustawionych tak, że tworzą prostopadłościan, na którym rozpięte są plansze z reklamą. Rozebranie tego rodzaju konstrukcji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Przyznaje to także skarżąca, gdyż w skardze pisze, że "przedmiotem toczącego się przed organem postępowania jest konstrukcja nośnika reklamowego, który może zostać powtórnie wykorzystany także w innej lokalizacji". Jest to zrozumiałe, gdyż "rozbiórka" obiektu budowlanego, którego dotyczy sprawa, będzie w istocie polegała na zdemontowaniu rusztowania budowlanego i zawieszonych na niej reklam i reflektorów.

Trafnie Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu wskazuje, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających możliwość poniesienia przez skarżącą szkody w wysokości 50.000 zł z tytułu rozebrania obiektu budowlanego oraz 400.000 zł z tytułu utraconych korzyści z reklamy, a także, że nie podała żadnych informacji, które mogłyby pozwolić na ocenę, że ta szkoda w przypadku skarżącej będzie znaczna. Po pierwsze, należy stwierdzić, że z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż skarżący powinien uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w myśl powołanego przepisu to sytuacja, w której "zachodzi niebezpieczeństwo" wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie na podstawie samych twierdzeń skarżącej nie sposób ocenić, czy rzeczywiście koszt demontażu nośnika reklamowego, zbudowanego z rusztowań budowlanych, wyniesie 50.000 zł. Tak samo nie sposób ocenić, czy wysokość utraconych korzyści wyniesie rzeczywiście aż 400.000 zł. Ponadto nawet, gdyby okazało się, że takie szkody są realne, to należałoby je ocenić w kontekście ogólnej kondycji skarżącej jako przedsiębiorcy. Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji zwraca uwagę, że przecież skarżąca, gdyby się okazało, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, będzie miała roszczenie o naprawienie szkody. W sprawie nie wykazano zatem, aby zachodziło niebezpieczeństwo powstania tych negatywnych sytuacji, które stosowanie do art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

W końcu zauważyć należy, że nie jest zasadny zarzut zawarty w zażaleniu, według którego Sąd pierwszej instancji, jeżeli miał wątpliwości, co do zasadności wniosku skarżącej, to powinien był zażądać ich wyjaśnienia. Skarżąca bowiem nawet w zażaleniu poprzestała na gołosłownych twierdzeniach, w żaden sposób nie uprawdopodabniając swoich twierdzeń.

Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.