Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2010 r., sygn. akt III SO/Gd 15/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia J. J. prawa pomocy w sprawie żądania wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 473/08.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wnioskiem z dnia 20 września 2010 r. J. J. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jak zauważył Sąd, w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 473/08 przyznano wnioskodawcy radcę prawnego z urzędu. Wyznaczonemu zaś przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Gdańsku radcy prawnemu J. J. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie. Wobec powyższego Sąd powołując się na art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyjaśnił, że pełnomocnictwo ogólne udzielone przez stronę daje pełnomocnikowi prawo do dokonywania wszelkich czynności w postępowaniu, nawet tych, które związane są z postępowaniem nadzwyczajnym, toczącym się w trybie wznowienia postępowania sądowego. Sąd wskazał również, że na mocy postanowienia z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt III SO/Gd 7/09, skarżący został zwolniony od kosztów sądowych.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał za bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie udzielenia prawa pomocy i umorzył je na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie J. J. wniósł o jego zmianę zgodnie z treścią jego wniosku. Wskazał, że pierwotne umocowanie pełnomocnika z urzędu nie jest aktualne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie na uwagę zasługuje fakt, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 stycznia 2009 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W oparciu o powyższe postanowienie Okręgowa Rada Radców Prawnych w Gdańsku wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika, któremu J. J. udzielił stosownego pełnomocnictwa.
Żądając wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 473/08, skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozpoznając zatem złożony w sprawie wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt III SO/Gd 7/09 przyznał J. J. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i jednocześnie umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.
W powyższych okolicznościach sprawy złożony w dniu 20 września 2010 r. przez J. J. wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał za bezprzedmiotowy. Należy bowiem podkreślić, że z treści art. 39 pkt 1 p.p.s.a. regulującego uprawnienia pełnomocnika wynikające z udzielonego mu pełnomocnictwa procesowego ogólnego i do prowadzenia poszczególnych spraw, wynika, iż pełnomocnictwo to obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Skoro bowiem skarżący w postępowaniu zwykłym udzielił pełnomocnictwa wyznaczonemu z urzędu radcy prawnemu, to należy uznać, że pełnomocnik ten jest również uprawniony do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu o wznowienie postępowania sądowego.
W odniesieniu natomiast do zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych, to - jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji - wniosek ten, wobec przyznania prawa pomocy w tym zakresie postanowieniem z dnia 9 września 2009 r., jest również bezzasadny.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.