Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 968/11 odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. L. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2011 roku, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nakazującą skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanej parterowej suszarni kontenerowej o wymiarach 10 m x 7,5 m na działce nr [...] położonej w S. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że ze względu na prawdopodobieństwo uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji jej wykonanie może spowodować nieuchronne konsekwencje finansowe dla skarżącej i odpowiedzialność odszkodowawczą organów, wydających decyzje w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Skarżąca (reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika) oprócz stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w jej ocenie "nieuchronne konsekwencje finansowe" oraz "odpowiedzialność odszkodowawczą organów" nie podała argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nie sposób uznać za tego typu argument okoliczności prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyłączona jest bowiem możliwość oceny zasadności skargi na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Również okoliczność ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej organów, wydających decyzje w przedmiotowej sprawie, nie stanowi podstawy do objęcia skarżącej ochroną tymczasową. Skarżąca nie sprecyzowała przy tym, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w jej majątku w wyniku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, który stanowi obiekt typu kontenerowego o niewielkich rozmiarach, co pozwala przyjąć, iż koszty jego rozbiórki nie będą znaczne. Ponadto Sąd wskazał, że konieczność poniesienia kosztów wykonania rozbiórki jest oczywistą konsekwencją decyzji nakazującej rozbiórkę. Jedynie do skarżącego domagającego się wstrzymania wykonania takiej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że koszty te są na tyle wysokie, że wywołają skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. L., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wykonanie decyzji będzie się wiązało z wyrządzeniem znacznej szkody, bowiem narazi skarżącą na koszty przekraczające 50 000 zł, a trudne do odwrócenia skutki w przypadku wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego polegać będą na konieczności rozpoczęcia nowego procesu inwestycyjnego (odbudowy budynku). Ponadto, skarżąca w tym okresie będzie musiała zmienić cykl produkcyjny tartaku, celem umożliwienia suszenia drewna i zapewnić inne miejsce przechowywania drewna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że - jak słusznie wskazał Sąd I instancji - warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń.
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.).
Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży zatem obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wykazała w żaden sposób spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji nie miał obowiązku ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu. Dopiero w zażaleniu skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji będzie się wiązało z wyrządzeniem znacznej szkody, bowiem narazi skarżącą na koszty przekraczające 50 000 zł, a trudne do odwrócenia skutki w przypadku wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego polegać będą na konieczności rozpoczęcia nowego procesu inwestycyjnego (odbudowy budynku). Ponadto, skarżąca w tym okresie będzie musiała zmienić cykl produkcyjny tartaku, celem umożliwienia suszenia drewna i zapewnić inne miejsce przechowywania drewna.
Jednakże wskazać należy, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2010, s. 212-213).
We wskazanym stanie faktycznym i wobec treści art. 61 § 3 p.p.s.a należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił zażalenie.