Postanowienie NSA z 21 kwietnia 2006 r., II OZ 415/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. P. i H. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 711/05 o zawieszeniu postępowania sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi T. P. i H. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 1 czerwca 2005 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie

Skład

Sędzia NSA Andrzej Gliniecki przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 13 grudnia 2005 r., zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2005 r., wezwano skarżących T. P. i H. P. do wskazania następców prawnych uczestników postępowania J. D. i M. D. w terminie czternastu dni pod rygorem zawieszenia postępowania w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 1 czerwca 2005 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący podali w piśmie z dnia 16 grudnia 2005 r. dane części spadkobierców zmarłych uczestników postępowania i wskazali, że dodatkowe informacje, w tym aktualne adresy następców prawnych J. D. i M. D. może posiadać L. S., siostra zmarłej M. D.. Do Sądu w dniu 16 stycznia 2006 r. wpłynęło pismo L. S., z którego wynika, że nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po zmarłych uczestnikach postępowania i w którym L.S. odmówiła podania aktualnych danych osobowych dotyczących następców prawnych M. i J. D..

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe w sprawie w oparciu o art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., z uwagi na brak aktualnych danych dotyczących spadkobierców uczestników postępowania. Sąd I instancji wskazał, że brak tych informacji uniemożliwia wykonanie obowiązku doręczania pism wszystkim stronom i uczestnikom postępowania sądowego, a zatem nie można nadać sprawie prawidłowego biegu. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli w dniu 1 marca 2006 r. (data prezentaty) zażalenie, podnosząc, że adresy następców prawnych powinna Sądowi podać L. S., skoro w najbliższych latach postępowanie spadkowe nie zostanie przeprowadzone.

Ponadto skarżący zwracają uwagę, że pozwolenie na budowę zostało wydane w postępowaniu, o którym nie wiedzieli J. D. i M. D..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Po pierwsze należy wskazać przepis art. 6 p.p.s.a., który zobowiązuje Sąd do określonych działań w stosunku do stron występujących w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego. W tym przypadku, zanim postanowiono o zawieszeniu postępowania sądowego, należało skarżących pouczyć o możliwości wystąpienia z wnioskiem o ustanowienie kuratora (art. 79 § 1 p.p.s.a.) i o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest realizacją konstytucyjnego prawa każdego do sądu, które polega na rozpatrzeniu sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki poprzez właściwy sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Wniesienie skargi do sądu, nie jest więc tylko prywatną sprawą wnoszącego skargę. Wnoszący skargę podobnie, jak i inni uczestnicy postępowania sądowego, a w szczególności podmioty, które brały udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosły skargi, jednak wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego, powinni dążyć do jak najszybszego, merytorycznego rozpoznania skargi. W związku z tym, służą im takie same prawa i ciążą na nich takie same obowiązki w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dlatego niezrozumiałym jest, dlaczego Sąd zobowiązał tylko skarżących i organ do wskazania aktualnych adresów zamieszkania spadkobierców J. D. i M. D.. Przecież takie same obowiązki można było nałożyć na adresatów zaskarżonej decyzji i inne podmioty biorące udział w postępowaniu skoro wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego.

Poza tym, w oparciu o przepis art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd może ale nie musi zawiesić postępowanie i to tylko w przypadku, jeżeli na skutek niewykonania przez skarżącego zarządzeń sądu, nie można nadać sprawie dalszego biegu. Po pierwsze, należałoby rozważyć, czy zarządzenia Sądu wydane w tej sprawie, mogły być wykonane przez skarżących. Jest to wysoce wątpliwe w okolicznościach tej sprawy. Po drugie, Sąd nie wykazał w zaskarżonym postanowieniu, dlaczego "nie można nadać sprawie dalszego biegu", skoro J. D. i M. D. zmarli przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a nie po wniesieniu skargi. W związku z powyższym, nie brali oni już udziału w postępowaniu administracyjnym podobnie, jak ich następcy prawni (których aktualne adresy zamieszkania nie można ustalić) na skutek czego, nie są uczestnikami tego postępowania w rozumieniu art. 33 § 1 p.p.s.a.

Zawieszając postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd powinien także rozważyć, czy zakres (niewykonanych) zarządzeń, o których mowa w tym przepisie, nie przekracza ustawowych wymogów skargi, określonych w art. 57 § 1 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, tych wszystkich kwestii omówionych powyżej, nie brał pod uwagę Sąd pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.