Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia z dnia 20 lutego 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 365/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie na postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 365/04. W ocenie sądu skarżący mimo wezwania do uzupełnienia braków zażalenia pod rygorem jego odrzucenia, braków formalnych nie uzupełnił.
W zażaleniu na to postanowienie, sporządzonym przez adwokata, skarżący wniósł o jego uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy w innym składzie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż w wydaniu zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu zażalenia na postanowienie WSA z dnia 26 kwietnia 2005 r. brał udział ten sam sędzia, który uprzednio brał udział w wydaniu postanowienia WSA z dnia 26 kwietnia 2005 r. Zdaniem skarżącego powoduje to nieważność postępowania - art. 18 § 1 pkt 6 oraz 183 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Ponadto skarżący zaznaczył, iż jego zdaniem błędny jest pogląd wyrażony w uchwale NSA z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt I OPS 3/05 (ONSAiWSA 2005/6/110).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie w pełni podziela poglądy wyrażone w uchwale NSA z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt I OPS 3/05 (ONSAiWSA 2005/6/110). Zdaniem Sądu przedmiotem postępowania w wojewódzkim sądzie administracyjnym jest sprawa sądowoadministracyjna w rozumieniu art. 1 p.p.s.a., a więc "sprawa" w znaczeniu materialnoprawnym. Natomiast przedmiotem postępowania prowadzonego w granicach zakreślonych przez art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. jest dopuszczalność zażalenia, a więc zagadnienie procesowe. Przedmiotem badania prowadzonego w tym trybie jest więc jedynie złożony przez stronę środek zaskarżenia (konkretne pismo).
Ponadto uznanie, że w obu tych postępowaniach zachodzi tożsamość sprawy, prowadziłoby do wniosku, iż mamy w tym wypadku trójinstancyjność postępowania. Postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu postanowienia może być zaskarżone w drodze zażalenia, które podlega badaniu w trybie przewidzianym w art. 178 w z art. 197 § 2 p.p.s.a., a orzeczenie sądu wydane w tym trybie jest ponownie zaskarżalne w drodze zażalenia. Uzasadniając to stanowisko, należy przytoczyć także powoływane już w licznych orzeczeniach NSA argumenty wynikające z wykładni systemowej – a mianowicie przepis art. 18 § 1 p.p.s.a. stanowi o wyłączeniu sędziego "w sprawach".
Natomiast w § 3, będącym lex specialis w stosunku do unormowania zawartego w § 1 tego artykułu, stwierdza się, że sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że sędzia taki jest wyłączony od orzekania niezależnie od tego, czy przedmiotem działania sądu jest badanie wstępne (art. 280), badanie dopuszczalności wznowienia (art. 281), czy też ponowne rozpoznanie sprawy (art. 282). Gdyby ustawodawca chciał, aby sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego zażaleniem, nie mógł orzekać co do tego środka prawnego bez względu na to, co stanowi przedmiot orzekania, to użyłby sformułowania zawartego w § 3. Natomiast z odmienną sytuacją mamy do czynienia wówczas, kiedy o dopuszczalności zażalenia orzeka Naczelny Sąd Administracyjny (art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Granice badania zażalenia przez wojewódzki sąd administracyjny są bowiem ograniczone jednoznacznie tylko do badania jego dopuszczalności.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.