Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 960/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił sprostowania oczywistej omyłki rachunkowej występującej w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzewa.
Sąd I instancji wskazał, iż pełnomocnik skarżącej ustanowiony w ramach prawa pomocy, adwokat A.L. złożył w dniu 6 marca 2013r. wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej występującej w drugim punkcie sentencji ww. wyroku w części dotyczącej wynagrodzenia adwokata za pomoc prawną świadczoną z urzędu.
We wskazanym wyroku Sąd przyznał adwokatowi tytułem takiego wynagrodzenia kwotę 295,20 zł, zaś zdaniem skarżącego należna kwota powinna wynosić 3.600 zł, co wynika z § 6 pkt 6 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., nr 163, poz. 1348). Zdaniem pełnomocnika skarżącej, Sąd popełnił zatem oczywistą omyłkę rachunkową, która podlega sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.").
Sąd I instancji uznał, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w świetle art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowaniu podlegają wyłącznie oczywiste omyłki. Sąd I instancji wskazał, iż tylko zatem błąd rachunkowy wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych podlega sprostowaniu. (por. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1967r., II CZ 48/67, OSNCP 1968, nr 1, poz. 10). Natomiast w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, gdyż błąd na który w niniejszej sprawie powołuje się adwokat, dotyczący wysokości przyznanego mu w wyroku wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu nie wynika z nieprawidłowych wyliczeń, lecz z innej, niż wskazana przez adwokata, podstawy prawnej.
Sąd I instancji stwierdził, iż zarzut nieprawidłowej podstawy prawnej nie może natomiast być okolicznością usprawiedliwiającą sprostowanie wyroku, lecz może być podnoszony we właściwym środku zaskarżenia.
Zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył adwokat A.L. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 156 p.p.s.a. wyrażającą się w odmowie sprostowania sentencji wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 960/12 pomimo istnienia oczywistej omyłki rachunkowej w sentencji przedmiotowego wyroku.
Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie postanowienia i sprostowanie sentencji ww. wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r. w punkcie II. poprzez przyznanie adwokatowi A.L. od Skarbu Państwa kwoty 3.600 zł plus należny podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż z zgodnie z § 6 pkt 6 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stawka minimalna wynosi 3600 złotych. Podniesiono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r. nie wskazał podstawy prawnej przyznania pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uniemożliwiając tym samym kontrolę tego orzeczenia, jednocześnie nie wskazał aby przyjął inną podstawę zasądzenia nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zdaniem wnoszącego zażalenie wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej był w pełni uzasadniony, a zaskarżone postanowienie błędne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie wskazane art. 250 p.p.s.a., w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Zasadą jest, że stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania takiego Sąd może również dokonać na wniosek strony.
Wskazać należy, iż sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie Sądu I instancji jest słuszne, ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzi podstawa określona w art. 156 § 1 p.p.s.a. do uwzględnienia żądania strony drogą sprostowania oczywistej omyłki, albowiem wysokość kwoty przyznanej pełnomocnikowi z urzędu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nastąpiło bez wskazania jakiejkolwiek podstawy prawnej.
W takiej sytuacji wnoszący zażalenie w istocie domaga się wskazania podstawy na której orzekał sąd, a takie żądanie nie mieści się w ramach instytucji sprostowania oczywistej omyłki przewidzianej w art. 156 p.p.s.a. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu omawiany zarzut mógł być podniesiony we właściwym środku zaskarżenia, w tym przypadku poprzez wniesienie zażalenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.