Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej jako: WSA) na podstawie art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zmianami
- - dalej jako: ppsa), stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193), zarządzeniem z 9 grudnia 2010 r., II SA/Wr 459/10 wezwał stronę skarżącą w osobach – D. i M. W. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia D. i M. W., J. W. i M. W. na zarządzenie sędziego z 10 listopada 2010 r. w kwocie 100 zł.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli D. i M. W. zaskarżając ww. zarządzenie na podstawie art. 78 i 176 § 1 Konstytucji, wskazując "Brak podstaw prawnych do opłaty, bowiem to sędziowie rażąco naruszają prawo i Konstytucję w art. 2, 7, 8 § 1 i 2, art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i budują [słowo nieczytelne - pismo odręczne] za darmo w tak zwanych priorytetach krajowych, z tych też względów zarządzenie jest niesprawiedliwe i winno być uchylone".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 ppsa od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 230 § 2 pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Prawidłowo również ustalona została wysokość wpisu. Co prawda w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazano wysokości wpisu od zażalenia na zarządzenie przewodniczącego, niemniej jednak Rada Ministrów była upoważniona jedynie do określenia wysokości wpisów. Oznacza to, że brak stosownej regulacji w tym akcie prawnym nie może przesądzać o braku obowiązku uiszczenia takiego wpisu. Obowiązek ten jasno bowiem wynika z przepisów rangi ustawowej, w szczególności art. 230 § 1 i § 2 ppsa.
Jego wysokość zaś można określić na podstawie art. 233 ppsa, przyjmując w tym przypadku, że powinien on być wpisem minimalnym przewidzianym przez ustawę - 100 zł. Tym bardziej, że właśnie taką wysokość wpisu ustawodawca przewidział dla zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Analogiczne potraktowanie zarządzenia przewodniczącego z postanowieniem wojewódzkiego sądu administracyjnego co do kwestii fiskalnych wpisuje się z resztą w konwencję uregulowań prawnych dotyczących zarządzenia przewodniczącego przyjętych na gruncie ppsa. W tym względzie wskazać trzeba na art. 167 ppsa, który stanowi, iż przepisy działu III rozdziału 10 "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego oraz art. 198 ppsa nakazującego odpowiednie stosowanie do zarządzeń przewodniczącego przepisów działu IV rozdziału 2 "zażalenie". Dlatego, wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu było działaniem prawidłowym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej jak: NSA\ z 22 czerwca 2010 r., I OZ 450/10, www.cbois.nsa.gov.pl).
Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpis stały w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wynosi 100 zł.
Słusznie zatem Przewodniczący Wydziału II WSA wezwał do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia D. i M. W., J. W. i M. W. na zarządzenie sędziego z 10 listopada 2010 r.
NSA wskazuje jednocześnie, że strona skarżąca może wnioskować o przyznanie jej prawa pomocy, obejmującego zwolnienie tylko od kosztów sądowych, względnie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zgodnie z zasadami przyznawania prawa pomocy uregulowanymi w przepisach art. 243 i następnych ppsa.
Mając na uwadze powyższe NSA orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i 198 ppsa.