Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 259/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów.
Pismem z dnia 6 lipca 2007 r. (sprecyzowanym w dniu 27 lipca 2007 r.) pełnomocnik skarżącej - M. C. złożył wniosek o uzupełnienie w/w postanowienia o odrzuceniu skargi podnosząc, iż z treści skarg wnoszonych przez S. C. oraz z decyzji administracyjnych, wynika, że to skarżąca jest właścicielką gospodarstwa rolnego, którego nieużytki należy rekultywować przy pomocy nietoksycznych odpadów przemysłowych i posiada ona niezaprzeczalny interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2007 r. odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 14 czerwca 2007 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że orzekając postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007 r. o braku legitymacji skarżącej do wniesienia skargi, a w konsekwencji o jej odrzuceniu, odniósł się do "całości skargi" S. C.. Wskazał również, że prezentowane przez skarżącą we wniosku o uzupełnienie postanowienia stanowisko, dotyczące istnienia po jej stronie "niezaprzeczalnego interesu prawnego w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J." nie mogło w ocenie Sądu uzasadniać żądania uzupełnienia postanowienia o odrzuceniu skargi, skoro w przedmiocie tak eksponowanej przez skarżącą legitymacji do wniesienia skargi, Sąd, wprawdzie negatywnie i niekorzystnie dla skarżącej, ale jednak wypowiedział się wydając takie a nie inne rozstrzygnięcie w sprawie.
Pismem z dnia 29 października 2007 r. pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2007 r. (Sygn. akt. II SA/Wr 259/07) odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano na brak winy S. C. w uchybieniu terminowi, z uwagi na fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydając postanowienie z dnia 7 sierpnia 2007 r., nie pouczył skarżącej o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia od tego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przywrócił skarżącej termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 sierpnia 2007 r. W ocenie Sądu skarżąca w sposób oczywisty wykazała brak winy w uchybieniu terminowi. Zgodnie bowiem z ugruntowaną w tym zakresie linią orzecznictwa sądów administracyjnych, wśród okoliczności, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu znajduje się również mylne pouczenie strony o środkach zaskarżenia (m.in. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 1983/03, niepublik.).
Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt. II SA/Wr 259/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sprostował postanowienie z dnia 22 listopada 2007 r. w ten sposób, że w sentencji postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia w miejsce "zażalenia" wpisał "skargi kasacyjnej". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia. Postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia o odrzuceniu skargi jako kończące postępowanie można zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 7 sierpnia 2007 r., wskazując, że pełnomocnik skarżącej podtrzymał w nim argumentację zawartą w pismach procesowych z dnia 6 lipca 2007 r. i 27 lipca 2007 r., wskazując przy tym na enigmatyczność i niezrozumiałość samego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Sąd wskazał ponadto, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy ppsa, na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2007 r. Sąd przywrócił skarżącej termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 7 sierpnia 2007 r., jednak w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak jest takiego przepisu, który pozwalałby stronie na zaskarżenie w drodze zażalenia postanowienia o odmowie uzupełnienie postanowienia o odrzuceniu skargi. W związku z powyższym WSA we Wrocławiu ostatecznie stanął na stanowisku, iż na zaskarżone postanowienie z dnia 7 sierpnia 2007 r. odmawiające uzupełnienia postanowienia z dnia 14 czerwca 2007 r. o odrzuceniu skargi nie przysługuje zażalenie, zatem zażalenie S. C., jako niedopuszczalne należało odrzucić.
Od postanowienia z dnia 1 lutego 2008 r. zażalenie wniósł pełnomocnik skarżącej - M. C.. W zażaleniu podniósł szereg argumentów dotyczących bezzasadności wydania zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie pozbawione jest uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 ppsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 ppsa. Z treści tego przepisu wynika więc wniosek, że jeżeli nie istnieje przepis, który upoważnia strony do wniesienia zażalenia na konkretne rozstrzygnięcie lub kwestionowane rozstrzygnięcie nie zostało ujęte w zamkniętym katalogu w art. 194 § 1 pkt 1-10 ppsa, to zażalenie na takie rozstrzygnięcie jest niedopuszczalne.
W katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 ppsa nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest odmowa uzupełnienia postanowienia. Prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie przewidział ustawodawca również w przepisach szczególnych. W związku z tym skoro możliwość zaskarżenia postanowienia o odmowie uzupełnienia postanowienia nie wynika expresis verbis z art. 194 § 1 ppsa i przy tym nie istnieje na gruncie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi inny przepis, dopuszczający możliwość zaskarżenia tego rodzaju rozstrzygnięcia, to z tych powodów należy uznać, że takie postanowienie jest niezaskarżalne w drodze zażalenia.
Powyższy pogląd znajduje zresztą potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide postanowienie z dnia 13.05.2005 r., sygn. akt I OZ 438/05, postanowienie z dnia 20.07.2005 r., sygn. II OZ 698/05, postanowienie z dnia 21.04.2006 r., sygn. akt I OZ 545/06).
Ponadto, mając na uwadze zmienne stanowisko Sądu pierwszej instancji w kwestii środka zaskarżenia, należy wskazać, że od postanowienia o odmowie uzupełnienia postanowienia nie przysługuje również skarga kasacyjna. Stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna przysługuje od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest zaś postanowienie zamykające drogę do wydania wyroku (np. o odrzuceniu skargi). Cechą charakterystyczną tego typu postanowień jest to, że dalsze postępowanie w sprawie już toczyć się nie może. Oznacza to, że kończą one sprawę jako całość, a nie rozstrzygają jedynie pewne kwestie incydentalne (wpadkowe). Postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku nie jest postępowaniem kończącym postępowanie w sprawie, gdyż nie rozstrzyga o sprawie jako o całości lecz odnosi się do pewnej kwestii incydentalnej jaką stanowi możliwość uzupełnienia orzeczenia.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji.