Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1562/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżących o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. odrzucił skargę J. K. i W. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu nie uzupełnili braku formalnego skargi i nie nadesłali wymaganej liczby jej odpisów. Nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi, jakim jest złożenie skargi bez odpowiedniej liczby odpisów, stanowi podstawę jej odrzucenia.
Wnioskiem z dnia 13 lutego 2014 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie z dnia 15 października 2013 r. Uzasadniając swój wniosek wskazali, że po otrzymaniu wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi udali się do adwokata, który przygotowywał skargę niestety ten nie odbierał telefonów, po czym okazało się, że wyjechał z kraju. Z pobytu za granicą wrócił dopiero 10 lutego 2014 r.
W ocenie Sądu, podniesione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie wskazują na brak winy skarżących w uchybieniu terminu do usunięcia braków skargi. Sąd stwierdził, że skarżący w niniejszej sprawie nie byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli osobiście, co potwierdzają ich własnoręczne podpisy. Tym bardziej trudno uwierzyć, że całość dokumentacji dotycząca niniejszej sprawy znajdowała się w kancelarii adwokata. Ponadto Sąd stwierdził, że gdyby nawet przyjąć, że skarżący korzystali z pomocy adwokata, to profesjonalny pełnomocnik powinien podjąć niezbędne czynności, by jego nieobecność nie uniemożliwiała bądź nie utrudniała funkcjonowania mocodawcy. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiej organizacji pracy, aby uniemożliwić powstanie zaniedbań w związku ze świadczoną pomocą prawną i zabezpieczyć interesy swojego mocodawcy przed negatywnymi konsekwencjami związanymi z tokiem prowadzonych postępowań.
Niezależnie od powyższego Sąd wskazał że w związku z rozbieżnościami orzecznictwa Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 18 grudnia 2013 r. uchwałę sygn. akt I OPS 13/13, z której wynika, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli J. K. i W. K., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podnieśli, że po otrzymaniu wezwania do uzupełnieniu braków formalnych skargi natychmiast przystąpili do jego realizacji. W dniu 23 grudnia 2013 r. uiścili wpis sądowy i udali się do adwokata, który sporządził skargę. Jak się okazało adwokat wyjechał za granicę, co uniemożliwiło skarżącym uzupełnienie braków formalnych skargi. Zdaniem skarżących ta okoliczność nie może świadczyć o ich niedbalstwie, gdyż był to wyłącznie nieszczęśliwy zbieg okoliczności, a niedbalstwo wystąpiłoby wówczas gdyby wiedzieli o wyjeździe adwokata, a nie odebrali od niego w terminie dokumentów koniecznych do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym stosownie do treści art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (patrz: art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez Sąd. Ponadto Sąd trafnie powołał się na zasadę prawną wynikającą z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, jednoznacznie przesądzając, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników jest brakiem formalnym skargi uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu skarżący nie wykazali, że skarga została sporządzona przez profesjonalistę, jak również, że ten potencjalny profesjonalista, który sporządził skargę, w okresie od 21 grudnia do 27 grudnia 2013 r. przebywał za granicą. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący nie przedstawili bowiem ani żadnego dokumentu pełnomocnictwa, ani stosownego oświadczenia profesjonalisty, że sporządził zgodnie z tym pełnomocnictwem skargę, a w ww. okresie przebywał za granicą, który to fakt uniemożliwiał uzyskanie przez skarżących dodatkowych egzemplarzy skargi, ponieważ profesjonalista ten w ramach prowadzonej działalności nie miał upoważnionych współpracowników do działania w jego imieniu.
Wskazania skarżącym wymaga, że jeżeli profesjonalista w niniejszej sprawie działał wyłącznie nieoficjalnie (na co wskazuje fakt osobistego podpisania i wniesienia skargi przez skarżących), to okoliczność ta oznacza, że skarżący, godząc się na taką współpracę, przejęli na siebie odpowiedzialność za prawidłowe wniesienie skargi, w tym ewentualną konieczność terminowego uzupełnienia jej braków formalnych. Dlatego, tak powinni zabezpieczyć swoje interesy by wejść w posiadanie co najmniej jednego dodatkowego egzemplarza skargi.
Jak wynika z akt sprawy przy skardze złożyli 1 egzemplarz skargi, który jednak nie został przez nich podpisany. Oznacza to, że skarżący mieli możliwość przed wniesieniem skargi sporządzić dodatkowy jej egzemplarz celem zabezpieczenia swoich interesów. Jednak tego nie uczynili, narażając się na negatywne skutki swoich działań. Ponadto po ustaleniu, że osoba, która sporządziła skargę, jest nieobecna w kraju, skarżący mogli podjąć działania celem uzyskania w Sądzie kopii skargi, na podstawie której mogliby sporządzić w wymaganej ilości odpisy skargi. Zgodnie bowiem z wezwaniem Sądu odpisy skargi mogły zostać podpisane m.in. przez skarżących osobiście. Takich działań jednak skarżący nie próbowali nawet podjąć. A zatem podawana przez skarżących we wniosku i w zażaleniu okoliczność wyjazdu osoby sporządzającej skargę za granicę nie mogła zostać uznana jako przeszkoda uniemożliwiająca uzupełnienie braków formalnych skargi w terminie.
Ponadto należy pamiętać, że jednym z warunków prawidłowego złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest wymóg dopełnienia czynności, która nie została dokonana w terminie, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Jest to jednak brak formalny wniosku, który powinien podlegać uzupełnieniu na wezwanie Sądu. Uchybienie to miałoby o tyle znaczenie dla wyniku postępowanie, jeżeli ze względów merytorycznych przedmiotowy wniosek podlegałby uwzględnieniu. Jednak w niniejszej sprawie okoliczność ta nie ma znaczenia dla dokonanej przez Sąd I instancji merytorycznej oceny wniosku.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.