Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...]utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], którą odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dolnośląskiego WINB z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], znak: [...].
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.M. i L.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Następnie, Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego. Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt. VII SA/Wa 377/10 wezwał M.M. i L.M. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi na w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwocie 200 złotych. Jako podstawę prawną niniejszego wezwania wskazano art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Pismem z dnia [...] marca 2010 roku skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie oraz zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2010 r. sygn akt. VII SA/Wa 376/10 z żądaniem ich uchylenia, względnie zredukowania wpisu sądowego do 100 zł za każdą skargę.
W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż obie skargi są tożsame podmiotowo i przedmiotowo oraz dotyczą tego samego aktu prawnego. Natomiast kwota 400 zł jaką powinni w obu w/w sprawach uiścić jest ich zdaniem wygórowana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 214 § 1 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast zgodnie art. 214 § 2 tej ustawy pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Zasada, że wnoszone pismo podlega jednej opłacie ma zastosowanie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne.
Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 601).
W związku powyższym wskazać należy, że w niniejszej sprawie po stronie skarżących występuje współuczestnictwo materialne. Taki rodzaj współuczestnictwa został objęty regulacją art. 214 § 2 P.p.s.a. dlatego też skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od wniesionej skargi.
Zgodnie z treścią § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Przy czym, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie jest upoważniony do swobodnego, określenie wysokości wpisu sądowego, albowiem kwestię powyższą w sposób szczegółowy regulują przepisy omawianego rozporządzenia.
Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...]utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...]o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dolnośląskiego WINB z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], znak: [...]. A zatem w przedmiotowej sprawie wpis sądowy ma charakter stały i wynosi 200 zł.
W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego M.M. i L. M., zostali zatem prawidłowo wezwani do uiszczenia wpisu sądowego.
Odnosząc się natomiast do podniesionego w niniejszym zażaleniu zarzutu tożsamości przedmiotowej i podmiotowej postępowań, należy wyjaśnić, iż w wypadku spraw sądowoadministracyjnych, ma ona charakter łączny tj. zarówno przedmiotowy jaki i podmiotowy. Przy czym, dla wyznaczenia tożsamości takiej sprawy przesadzające znaczenie ma aspekt przedmiotowy (B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, ZNSA 2007/1/7).
Zauważyć należy, że zaskarżonym zarządzeniem wezwano skarżących do uiszczenie solidarnie wpisu sądowego od skargi na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...]. Natomiast zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt. VII SA/Wa 376/10, dotyczyło wezwana do uiszczenie solidarnie wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...].
Wprawdzie w obu sprawach administracyjnych skarżący domagali się wzruszenia ostatecznej decyzji Dolnośląskiego WINB z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], znak: [...], jednakże niniejsza sprawa sądowoadministracyjna dotyczy decyzji wydanej w trybie stwierdzenia nieważności, natomiast sprawa sądowoadministracyjna o sygn. akt. VII SA/Wa 376/10 dotyczy decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania.
W konsekwencji należy stwierdzić, że w pomiędzy niniejszym postępowaniem, a postępowaniem sądowoadministracyjnym prowadzonym pod sygn. akt VII SA/Wa 376/10, nie zachodziła tożsamość przedmiotowa, albowiem jak wskazano powyżej w obu w/w sprawach przedmiot zaskarżenia był odmienny.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z 198 P.p.s.a., art. 197 § 1 i 2, art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.