Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 541/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika.
Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 260, art. 199, art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stwierdził, że skarżący nie wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd stwierdził, że skarżący po raz kolejny ograniczył się do powtórzenia danych przedstawianych wcześniej, które były już przedmiotem oceny w postępowaniu sądowym, zakończonym odmową przyznania prawa pomocy. Dodał, że przesłane w kserokopii dokumenty są nieaktualne i nie obrazują rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego. Nie wskazują przy tym, by skarżący miał nowe zobowiązania wpływające na pogorszenie jego sytuacji majątkowej oraz by powstały nowe, szczególne okoliczności rodzinne uzasadniające twierdzenie, że aktualnie znalazł się w gorszej sytuacji.
Zatem, w ocenie Sądu pierwszej instancji, złożone przez skarżącego oświadczenie o stanie majątkowym i rodzinnym nie zawiera dostatecznych danych koniecznych do oceny jego rzeczywistych możliwości płatniczych, a nadto zawiera wiele niespójności, co skutkuje odmową przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Skarżący na postanowienie wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje.
Trafnie Sąd pierwszej instancji podniósł, że w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie przywołał okoliczności pozwalających stwierdzić, że jego sytuacja materialna uległa zmianie w sposób wskazujący na nieaktualność poprzednio dokonanej oceny. Z pism skarżącego wynika, że jego sytuacja materialna nie zmienia się i jakkolwiek może być trudna, to skarżący wciąż nie współpracuje z Sądem i nie przekazuje (mimo kierowanych wezwań) nowych, istotnych, obrazujących obecną sytuację, danych lub przekazuje je w sposób wybiórczy. W tej sytuacji nie sposób skutecznie zakwestionować ustalenia Sądu pierwszej instancji, że nie zachodzą okoliczności wpływające na zmianą uprzednio prezentowanego, m.in. w prawomocnych postanowieniach Sądu z 20 lutego 2014 r. oraz referendarza sądowego z 27 stycznia 2015 r., stanowiska odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy. Zażalenie skarżącego, w którym ten ustaleń tych nie kwestionuje, a jedynie przedstawia przebieg postępowań w przedmiocie licznie składanych wniosków o przyznanie prawa pomocy, jest zatem niezasadne, pomimo że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia powinien stanowić przepis art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
To jednak nie wpływa na ocenę kwestionowanego orzeczenia Sądu pierwszej instancji i stwierdzenie, że skarżącemu – z uwagi na nieudokumentowanie nowych okoliczności wpływających na pogorszenie statusu finansowego – prawo pomocy nie przysługuje.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.