Uzasadnienie
Skarżąca M. K. reprezentowana przez adw. P. I. wraz ze skargą na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodziskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] mocą której organ zatwierdził projekt budowlany zamienny, udzielił zezwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] i [...], obręb [...] położonych przy ul. [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż niewstrzymanie prac spowoduje dalsze prowadzenie prac w budynku, co może doprowadzić do stanu nieodwracalności z uwagi na koszty ekonomiczne związane z przywróceniem budynku do stanu zgodnego z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 27/15 odmówił wstrzymania wykonania decyzji.
Od tego postanowienia skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazała na odpowiednią argumentację w tym zakresie.
K. i K. M. (inwestorzy) złożyli odpowiedź na to zażalenie, w której wnieśli o utrzymanie zaskarżonego postanowienia sądu i wskazali odpowiednią argumentację za tym przemawiającą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może zostać uwzględnione.
Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, co nie oznacza jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującego, gdyż pozostawiono to uznaniu sądu.
Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującego. W rozpatrywanej sprawie natomiast skarżąca nie przedstawiła w zasadzie żadnych rzeczowych argumentów na poparcie swojego wniosku, z całą pewnością natomiast są one niejasne. Powołała się jedynie na niekorzystne skutki, które wywoła wykonanie decyzji w postaci powoływania się przez inwestorów na "nieodwracalności, koszty ekonomiczne związane z przywróceniem budynku do stanu zgodnego z prawem", a także dalszego wykonywania przez nich prac. Okoliczność ta nie stanowi zaś przesłanki wstrzymania wykonania decyzji – jest nią bowiem możliwość wystąpienia jednego z dwóch rodzajów konsekwencji: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenie to stanowi pomieszanie ze sobą dwóch przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Sąd nie może orzekać na podstawie okoliczności, których się domyślił i zastępować stronę w zakresie prawidłowego formułowania pism procesowych. Nawet jeżeli przyjąć korzystną dla strony interpretację, że chodzi jej o to, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki związane z kosztownym przywróceniem obiektu do stanu poprzedniego, to i tak nie zasługuje ona na uwzględnienie. Ciężar ekonomiczny tego działania ponosić będzie bowiem nie skarżąca, lecz inwestor. Po stronie skarżącej nie wystąpią zatem negatywne konsekwencje w postaci, o jakiej mówi.
Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w zażaleniu należy stwierdzić, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji dopiero w zażaleniu nie uzasadnia jego uwzględnienia nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 176/12 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 212-213).
Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.