Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 25 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 1614/20, odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę P. O. i K. O. na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] kwietnia 2002 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., w części dotyczącej rejonu [...], w prawobrzeżnej części miasta.
Sąd pierwszej instancji przyjął, że do oceny, czy skarga została wniesiona w terminie ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przez 1 czerwca 2017 r. W związku z tym Sąd ustalił, że skarżący wezwali organ administracji do usunięcia naruszenia prawa 22 czerwca 2020 r. pismem z tego samego dnia oraz że odpowiedź na wezwanie doręczono im najpóźniej 13 lipca 2020 r. W związku z tym Sąd uznał, że termin do wniesienia skargi upłynął 12 sierpnia 2020 r., zaś skarga została wniesiona 28 sierpnia 2020 r. Sąd pierwszej instancji rozważył też kwestię wniesienia skargi w terminie przy założeniu, że skarżącym nie udzielono odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając, że wówczas termin do wniesienia skargi upłynął 21 sierpnia 2020 r. Alternatywne rozważania wynikały z tego, że odpowiedzią na wezwanie z 22 czerwca 2020 r. było pismo z 30 czerwca 2020 r. podpisane przez przewodniczącego Rady Miasta [...], a nie uchwała tego organu.
Ponadto Sąd pierwszej instancji uznał, że żadnego znaczenia dla oceny dotyczącej wniesienia skargi w terminie nie ma pismo skarżących z 13 lipca 2020 r. zatytułowane "Ponowne wezwanie", gdyż podmiot wnoszący skargę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może wezwać organ gminy do usunięcia naruszenia prawa tylko jeden raz.
W zażaleniu skarżący twierdzili, że skargę wnieśli w terminie, przy czym wywiedli, że termin do wniesienia skargi powinien być liczony od doręczenia im uchwały Rady Miasta [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż w rozpoznawanej sprawie wniesienie skargi na uchwałę powinno być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713 z zm.) oraz że skarga ta powinna być wniesiona w terminie wynikającym z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od 1 czerwca 2017 r., tj. w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącym odpowiedzi rady gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania.
Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin 60 dni na wniesienie skargi. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg terminu 60 dni staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin 30 dni na wniesienie skargi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin 60 dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Taka interpretacja art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika z uchwały NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07.
Oznacza to, że w dniu wniesienia przez skarżących wezwania z 22 czerwca 2020 r. rozpoczął bieg termin 60 dni na wniesienie skargi. Termin ten upływał z dniem 21 sierpnia 2020 r. W dniu 30 czerwca 2020 r. Przewodniczący Rady Miasta [...], pismem z 30 czerwca 2020 r., poinformował skarżących, że w związku z obecnie obowiązującym brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "Rada Miasta [...] nie przeprowadzi postępowania w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, natomiast [skarżącym] przysługuje (...) prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu".
W ocenie NSA, wskazane pismo nie stanowiło odpowiedzi organu na wezwanie w rozumieniu art. 53 § 2 p.p.s.a., gdyż nie pochodziło ono od organu, który podjął zaskarżoną uchwałę. Konsekwencją pisma z 30 czerwca 2020 r. było pismo skarżących z 13 lipca 2020 r., w którym skarżący zwrócili się do rady miasta o ponowne rozpatrzenie ich sprawy, wskazując, że z uwagi na datę uchwalenia zaskarżonej uchwały w sprawie zastosowanie mają przepisy obowiązujące przed 1 czerwca 2017 r. Na skutek pisma skarżących z 13 lipca 2020 r. Rada Miasta [...] uchwałą z [...] lipca 2020 r., nr [...] udzieliła skarżącym odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wprawdzie w uchwale z [...] lipca 2020 r. wskazano, że jest ona odpowiedzią na wezwanie z 13 lipca 2020 r., jednakże w ocenie NSA, uwzględniając zależność pisma skarżących z 13 lipca 2020 r. od pisma przewodniczącego Rady Miasta [...] z 30 czerwca 2020 r., nie ulega wątpliwości, że stanowiła ona odpowiedź właściwego organu na wezwanie z 22 czerwca 2020 r. do usunięcia naruszenia prawa.
Odpowiedź ta została przy tym udzielona w terminie 60 dni liczonym od doręczenia organowi wezwania, co spowodowało, w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., że termin do wniesienia skargi powinien być liczony od doręczenia skarżącym uchwały z [...] lipca 2020 r.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zażalenie skarżących jest zasadne, gdyż Sąd pierwszej instancji kwestię wniesienia skargi w terminie powinien był ocenić z uwzględnieniem doręczenia skarżącym uchwały Rady Miasta [...] z [...] lipca 2020 r.
W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.