Uzasadnienie
Uzasadnienie.
J. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a postanowieniem z dnia 25 lipca 2019 r. odrzucił wniesione na powyższe postanowienie zażalenie.
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę.
Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzję doręczono stronie w dniu 13 sierpnia 2018 r. (k. 62 akt administracyjnych). Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z tym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 12 września 2018 r. Tymczasem skarga w niniejszej sprawie została wniesiona dopiero w dniu 18 marca 2019 r., tj. z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Wobec tego Sąd uznał, że strona skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, co uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania sądowego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie podczas gdy skarżąca złożyła skargę w terminie.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, przy czym pełnomocnik skarżącej oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w żadnej części.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że ustawowym terminie wniosła skargę za pośrednictwem organu pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r. Skarżąca co prawda wskazała, że jest to skarga do Prezydenta RP, jednakże organ zobowiązany był przekazać ją wraz z aktami sprawy do sądu administracyjnego stosownie do treści art. 54 § 2 P.p.s.a. Organ zaniechał tego obowiązku, a ponadto dopiero pismem z dnia 16 listopada 2018 r. poinformował skarżącą, że nie może przekazać skargi do Prezydenta RP i że może ona wystąpić ze stosownym pismem bezpośrednio do Kancelarii Prezydenta RP, czym wprowadził skarżącą w błąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca.
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych doręczono skarżącej dniu 13 sierpnia 2018 r. W takiej sytuacji termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 12 września 2018 r.
Mając na uwadze datę złożenia skargi, tj. 18 marca 2019 r., należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji co do tego, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi.
Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu, że skarżąca pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r. wniosła skargę, wskazać trzeba, że z akt sprawy wynika, że skarga ta, co zresztą przyznaje sama skarżąca, skierowana była do skarga do Prezydenta RP. Zaskarżona decyzja zawierała zaś prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji zarzut, że organ zaniechał przekazania skargi do sądu administracyjnego, stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a, uznać trzeba za całkowicie chybiony.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.