Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 653/05 oddalony został wniosek skarżącego S. M. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2005r. o orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem tym WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2003r. Sąd I instancji nie orzekł jednak o kosztach postępowania, albowiem ani w skardze, ani na późniejszym etapie postępowania sądowego przed wydaniem wyroku skarżący nie wystąpił z wnioskiem o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, iż wniosek o zwrot kosztów postępowania został złożony przez skarżącego już po wydaniu wyroku w przedmiotowej sprawie. Z tego względu zdaniem sądu I instancji, w sytuacji gdy skarżący nie wystąpił przed wydaniem wyroku z takim żądaniem, brak było podstaw do skutecznego domagania się przez skarżącego uzupełnienia wyroku o orzeczenie co do zwrotu kosztów.
WSA w Warszawie powołał się przy tym na przepis art. 210 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie z którym strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeśli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi tego wniosku.
Na powyższe postanowienie Sądu I instancji zażalenie wniósł skarżący S. M.. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż występował w sprawie osobiście, nie korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika - adwokata lub radcy prawnego, toteż sąd powinien pouczyć go o skutkach niezgłoszenia wniosku w terminie określonym w art. 210 § 1 P.p.s.a. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji nie dokonał tej czynności i tym samym naraził skarżącego na stratę materialną. Skarżący S. M. stwierdził w uzasadnieniu zażalenia, iż pouczony został jedynie o nieobowiązkowym stawiennictwie na rozprawie, a ze względów finansowych nie brał w niej udziału. Uważa więc, że niezgłoszenie wniosku o zasądzenie kosztów odbyło się bez jego winy, a brak pouczenia wynikał z winy sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione z przyczyn niżej przytoczonych.
Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W przypadku gdy sąd wydając wyrok nie zawarł w nim rozstrzygnięcia co do kosztów procesu strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku. Stosownie jednak do treści art. 157 § 1 P.p.s.a. do uzupełnienia wyroku dochodzi jedynie w sytuacji, gdy sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Zgodnie natomiast z art. 210 § 1 P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Oznacza to, że sąd orzeka o zwrocie kosztów jedynie na wniosek strony, przy czym wniosek ten może być złożony w skardze, w innych pismach procesowych a także ustnie do czasu zamknięcia rozprawy.
W niniejszej sprawie skarżący S. M. w toku postępowania nie złożył spisu kosztów, ani też nie zgłosił wniosku o przyznanie zwrotu poniesionych przez niego kosztów postępowania. Takiego wniosku nie złożył również na rozprawie, na której nie był obecny. W związku z powyższym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie zaszły podstawy prawne do zawarcia w wyroku rozstrzygnięcia dotyczącego zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Wniosek w tym przedmiocie został przez stronę skarżącą sformułowany dopiero po wydaniu wyroku w sprawie.
Skarżący domagał się zasądzenia kosztów postępowania w trybie uzupełnienia wyroku na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. W świetle treści art. 210 § 1 P.p.s.a. stwierdzić należy, że roszczenie to wygasło w chwili zamknięcia rozprawy w dniu 28 listopada 2005r. Żądanie przyznania kosztów przez złożenie spisu kosztów albo zgłoszenia wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych winno nastąpić przed zamknięciem rozprawy w poszczególnych instancjach, pod rygorem utraty roszczenia o ich zwrot. Skutku tego nie uchyla późniejsze złożenie spisu kosztów i wystąpienie z wnioskiem o uzupełnienie wyroku. Skarżący nie może więc skutecznie domagać się uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2005 r. w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania.
Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo zastosował art. 157 § 1 P.p.s.a. oraz art. 210 § 1 P.p.s.a.
Niezasadny jest również argument skarżącego, iż z winy sądu nie został on pouczony o konieczności zgłoszenia wniosku o przyznanie kosztów postępowania najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, pod rygorem utraty uprawnienia do żądania zwrotu kosztów. Pouczenie w tym przedmiocie znajduje się bowiem na zawiadomieniu o terminie rozprawy, które skarżący otrzymał. Potwierdzenie osobistego obioru zawiadomienia dołączone jest do akt sprawy (k- 24).
Z powyżej przedstawionych względów rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu odpowiada prawu.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270ze zm.).