Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zarządził pozostawienie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 18 grudnia 2013 r. wpłynął do Sądu formularz PPF A. M. opatrzony jedynie jej podpisem. Formularz nie zawierał żadnych danych dotyczących sytuacji materialnej wnoszącej wniosek. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 7 stycznia 2014 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia w pkt 3-11 włącznie złożonego wniosku o przyznawanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W wyznaczonym terminie, ani do chwili wydania zarządzenia wniosek nie został wypełniony. W dniu 12 lutego 2014 r. wpłynęła do Sądu kserokopia formularza PPF A. M., która wpłynęła do Sądu w dniu 18 grudnia 2013 r., ale nie został on uzupełniony zgodnie z wezwaniem.
` Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pozostawiając wniosek bez rozpoznania, podkreślił, że rygor przewidziany w art. 257 p.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym. Jego przekroczenie musi powodować więc skutek w postaci zastosowania przez sąd rygoru przewidzianego w powyższym przepisie. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie otwiera stronie dodatkowego terminu do złożenia wniosku na wymaganym formularzu. W konsekwencji, rozpoznanie zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., sprawy przez sąd nie oznacza otwarcie dla strony nowego, dodatkowego terminu do dokonania czynności procesowej, o spełnienie której była już wzywana.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. M. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz.
74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związki z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.
Wykazanie występowania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy oznacza, że ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na wnioskującym. Skarżąca nie wykazała natomiast jakiejkolwiek woli przedstawienia swojej sytuacji majątkowej, mogącej służyć sądowi do oceny, czy prawo pomocy może być mu w jego sytuacji przyznane, stosownie do spełnienia określonych kryteriów. Dlatego też zasadnie WSA w Bydgoszczy pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.