Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie sądowe. Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi D. i M. W., adwokatowi K.H., w dniu 19 lutego 2010 r.
Następnie D. i M. W. wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 4 lutego 2010 r. pismem z dnia 10 marca 2010 r., złożonym w biurze podawczym Sądu osobiście w dniu 10 marca 2010 r.
Postanowieniem z dnia 17 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie skarżących na podstawie art. 194 § 2 p.p.s.a. jako wniesione po terminie, gdyż uznał, że termin do jego wniesienia należało liczyć w od dnia doręczenia go ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie D., M., M. i J. W. wnieśli o jego uchylenie i zmianę podnosząc, że Sąd nie miał prawa przesyłania postanowienia adwokatowi, brak było bowiem pełnomocnictw.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1284/10 uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że zgodnie z art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a) jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Zauważyć jednak trzeba, iż przed nowelizacją ustawy p.p.s.a. dokonaną ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 196), a obowiązującą od dnia 10 kwietnia 2010 r., przepis art. 244 § 2 p.p.s.a. stanowił, iż ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dawało jedynie stronie uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa i nie stanowiło umocowania do działania w imieniu strony.
NSA podał, że należy przyznać rację skarżącym, że doręczenie przedmiotowego postanowienia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak dokumentu pełnomocnictwa a skarżący podnoszą, że takiego nie udzielali, nie mogło odnieść prawnego skutku wobec skarżących. Należy zatem stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu błędnie uznał, że termin do wniesienia zażalenia należało liczyć w stosunku do D. i M. W. od dnia doręczenia go ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi. Z powyższego względu należało uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 maja 2010 r. o odrzuceniu zażalenia skarżących jako wniesionego po upływie ustawowego terminu, gdy postanowienie na które wnieśli oni zażalenie nie zostało im, choć powinno, w ogóle doręczone a doręczenie go pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu nie odniosło jak wyżej zauważono skutku prawnego w stosunku do skarżących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Oznacza to, że zażalenie może być skutecznie wniesione tylko wtedy, gdy złożone zostanie po doręczeniu stronie odpisu orzeczenia, które ma być przedmiotem środka zaskarżenia.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2010 r. stwierdził błąd w doręczeniu stronie postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2010 r. o zawieszeniu postępowania sądowego. W następstwie wydania przez NSA postanowienia z dnia 21 grudnia 2010 r. (o uchyleniu postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 17 maja 2010 r.), postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2010 r. o zawieszeniu postępowania sądowego zostało doręczone M. W. i D. W. w dniu 27 stycznia 2011 r. (k. 266 i 267 akt). W tej sytuacji uznać należy, że termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie rozpoczął bieg od dnia 28 stycznia 2011 r., co z kolei oznacza, że złożone w dniu 10 marca 2010 r. zażalenie na postanowienie z dnia 4 lutego 2010 r. jest w zaistniałej sytuacji przedwczesne. Wniesione bowiem zostało przed rozpoczęciem biegu terminu do jego zaskarżenia i jako takie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.