Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 12 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 68/15 odmówił wstrzymania wykonania decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] r., nr [...], znak [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] r., nr [...], znak [...], nakazującą inwestorom przywrócenie stanu poprzedniego skutego fragmentu ściany konstrukcyjnej budynku kamienicy o wymiarach 2,60 x 12,7 m i grubości 0,15 m, zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji, usytuowanej od strony południowej w bramie przejazdowej kamienic [...] i [...] w S. W uzasadnieniu sąd I instancji wyjaśnił, że strona skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Koszty przywrócenia do stanu poprzedniego ściany konstrukcyjnej budynku nie zostały w ogóle określone. Skarżąca nie wyjaśniła jaka jest jej aktualna sytuacja majątkowa, skupiając się jedynie na argumentach dotyczących zasadności wydania zaskarżonej decyzji. Sam obowiązek nałożony zaskarżoną decyzją nie może przesądzać, że nastąpi taka zmiana rzeczywistości, po której powrót do stanu poprzedniego będzie mógł nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W zażaleniu z [...] r. J. T. oraz W. T. podkreślili, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieuzasadnione wydatkowanie środków. Przed rozstrzygnięciem skargi prace pochłoną 30 tysięcy złotych, na co składa się koszt wykonania projektu budowlanego z uzgodnieniami, materiał na odbudowę i koszty robocizny. Po rozstrzygnięciu skargi może się okazać, że prace mogły zamknąć się w kwocie 10 tysięcy złotych bądź nie będą wymagały poniesienia kosztów i trzeba będzie rozebrać wykonaną inwestycję lub odbudować ją na nowo tańszym sposobem. Wątpliwości wywołują również materiały z jakich ma być odbudowany fragment ściany. Poza tym skarżący zwrócili uwagę na długą historię sporów sądowych z sąsiadką.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy względem ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 §1 p.p.s.a. stosownie do której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu albo czynności. Tym niemniej, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy sąd I instancji trafnie uznał, że wykonanie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego spowodowałoby dla skarżących szkodę o znacznym rozmiarze i dotkliwych konsekwencjach, co uzasadniało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia.
Mając powyższe na uwadze, skarżący ani we wniesionej skardze, ani w zażaleniu na postanowienie z 12 marca 2015 r. nie przedstawili takich okoliczności, które w sposób wiarygodny przemawiałyby za potrzebą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wiadomo bowiem na jakiej podstawie skarżący wywodzą, że wykonanie nałożonego na Nich obowiązku pochłonie 30.000 zł, a po rozstrzygnięciu skargi może się okazać, że koszt ten mógł wynieść jedynie 10.000 zł. Na etapie rozpoznawania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie mają znaczenia takie kwestie jak rodzaj materiałów z których ma być odbudowany fragment ściany czy też ewentualny konflikt skarżących z sąsiadami. Sąd bada w tym względzie jedynie zaistnienie przesłanki znacznej szkody albo trudnych do odwrócenia skutków. Wobec braku wykazania którejkolwiek z nich przy jednoczesnej niemożności dekodowania ich w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jako wyjątek od reguły wynikającej z art. 61 §1 p.p.s.a. nie jest prawnie dozwolone.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.