Postanowienie NSA z 16 maja 2019 r., II OZ 433/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. R.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 914/18 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej

Skład

Sędzia NSA Roman Hauser przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia opłaty z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z 19 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 914/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej WSA albo sąd I instancji), odrzucił skargę kasacyjną L. R. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018 r., nr [...], wydaną w przedmiocie określenia opłaty z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza.

W uzasadnieniu WSA ustalił, że kwestionowany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2018 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej 1 lutego 2019 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął z dniem 3 marca 2019 r., ale z uwagi na to, że była to niedziela, termin ten – na mocy art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) – uległ wydłużeniu do 4 marca 2019 r. Tymczasem skarga kasacyjna została wysłana listem poleconym na adres Sądu dnia 6 marca 2019 r., zatem z uchybieniem terminu. W treści skargi kasacyjnej jej autor nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W zażaleniu skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył w całości postanowienie z 19 marca 2019 r. zarzucając naruszenie art. 178 w zw. z art. 69 i art. 71 § 2 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na wniesienie po upływie terminu, podczas gdy wyrok został odebrany przez osobę nieupoważnioną, ponadto został doręczony w miejscu niebędącym ani miejscem pracy, ani miejscem zamieszkania pełnomocnika będącego adresatem pisma, wobec czego nie doszło do skutecznego doręczenia wyroku z uzasadnieniem, a zatem termin na wniesienie skargi kasacyjnej nie rozpoczął biegu.

Skarżący, powołując się na art. 194 § 3 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Prawidłowe wszczęcie oraz kontynuowanie postępowania przed sądem administracyjnym uzależnione jest od zachowania właściwej formy, czasu oraz miejsca dokonania poszczególnych czynności procesowych. Następstwem niedopełnienia tych wymagań, które zostały szczegółowo uregulowane w p.p.s.a. jest odrzucenie skargi. W ten sposób nie dochodzi w ogóle do skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, a tym samym do poddania zaskarżonego przejawu działania albo zaniechania administracji publicznej kontroli sprawowanej pod względem zgodności z prawem.

Jednym z obowiązków stron postępowania jest informowanie sądu o każdorazowej zmianie adresu miejsca zamieszkania albo siedziby. Powinność ta ma na celu przeciwdziałanie przewlekaniu postępowania i stanowi wyraz należytej troski stron procesowych o ochronę swoich praw w postępowaniu sądowym. O obowiązku tym stanowi art. 70 § 1-2 p.p.s.a. W razie jego zaniedbania pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego od początku, tj. od wywiedzenia skargi wskazywał adres do doręczeń przy Al. [...] we [...]. Adres ten został wskazany we wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku sądu I instancji z uzasadnieniem. Na ten adres sąd wysłał wskazany dokument. Do jego odbioru doszło dnia 1 lutego 2019 r. Jak ustalił to prawidłowo sąd I instancji, skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym stanowi art. 177 § 1 p.p.s.a., co skutkowało koniecznością jej odrzucenia.

Zamieszczone w uzasadnieniu zażalenia zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, będący podmiotem profesjonalnym na rynku usług prawniczych, nie zawiadomił w jakikolwiek sposób WSA o zmianie siedziby kancelarii. Wprost przeciwnie, w każdym kolejnym piśmie procesowym podawał ten sam adres przy Al. [...] we [...]. Podmiot ten zmieniając siedzibę prowadzonej działalności nie zadbał także o to, aby mogące wyniknąć z tego powodu trudności natury organizacyjnej nie wystąpiły. Sąd I instancji wysłał odpis wydanego wyroku z uzasadnieniem na adres, który znajdował się w aktach sprawy. W tych okolicznościach nieuzasadnionym byłoby przyjęcie, że korespondencja została odebrana przez osobę nieuprawnioną. Obowiązkiem pełnomocnika skarżącego było takie zorganizowanie pracy, aby zmiana lokalizacji kancelarii nie powodowała obstrukcji w toczących się postępowaniach sądowych. Przyjęcie poglądu odmiennego mogłoby spowodować nieuzasadnione spowolnienie postępowań, czego dowodem jest stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.