Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2127/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku i zasądził od organu na rzecz D. P. kwotę 460 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Zażalenie na powyższe postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wniosła skarżąca D. P. reprezentowana przez r.pr. G. W. W treści zażalenia pełnomocnik skarżącej wniósł o zmianę zasądzonych na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego poprzez zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości żądanej w skardze z dnia 12 października 2010 r., tj. kwoty 720 zł, a nie tylko kwoty minimalnej w wysokości 240 zł (w istocie 243 zł) oraz wpisu w wysokości 200 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Razem 937 zł; oraz niezbędnych kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego przed NSA w kwocie 360 zł (wynagrodzenie pełnomocnika 360 zł – trzykrotna stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym, tj. zaledwie 50 % stawki dopuszczalnej - § 2 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Jako podstawę zażalenia skarżąca wskazała przepis art. 174 pkt 2 w zw. z art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 oraz z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że Sąd I instancji zasądzając na rzecz skarżącej od organu zwrot kosztów nie uwzględnił całej żądanej kwoty tj. 937 zł, a zasądził jedynie 460 zł i nie oddalił w pozostałej części. Ponadto Sąd nie uzasadnił dlaczego nie zasądził całości żądanych kosztów dokładnie przez skarżącą wyliczonych i wyczerpująco uzasadnionych. Skarżąca zwróciła uwagę, że przepisy przywołane przez Sąd dotyczą tylko ogólnej zasady przyznawania koszów. Ponadto przytoczyła § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu i wskazała, że w niniejszej sprawie widoczny jest duży wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, w tym "ilość i jakość sprecyzowanych zarzutów oraz chronologiczny, precyzyjny opis stanu sprawy".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, albowiem mimo lakonicznego uzasadnienia, postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania odpowiada prawu.
Przepis art. 200 p.p.s.a. stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W niniejszej sprawie Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika kwotę 460 zł. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów sądowych w postaci uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 240 zł zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Tymczasem pełnomocnik skarżącej w treści skargi wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 937 zł obejmującej koszt wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 720 zł, tj. trzykrotność stawki minimalnej, koszt wpisu od skargi w kwocie 200 zł i zwrot kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę wskazania zawarte w § 2 ust. 1 i 2 powyższego rozporządzenia brak jest podstaw do zasądzenia zwrotu wynagrodzenia w wysokości trzykrotności minimalnej stawki wynikającej z przywołanego rozporządzenia, a zaskarżone postanowienie mimo lakonicznego uzasadnienia odpowiada prawu, bowiem Sąd I instancji prawidłowo obliczył wysokość kwoty należnej stronie skarżącej tytułem zwrotu kosztów.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nakład pracy pełnomocnika nie uzasadnienia zasądzenia wynagrodzenia w kwocie przewyższającej minimalną stawkę, albowiem czynności przez niego dokonane, tj. sporządzenie skargi i złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wydanego w sprawie orzeczenia należą do zwykłych czynności wykonywanych przez pełnomocników reprezentujących stronę przed sądem, a przedmiotowa sprawa nie ma charakteru nazbyt skomplikowanej.
Odnosząc się do zawartego w treści zażalenia wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesionym zażaleniem, stwierdzić należy, iż nie może on zostać uwzględniony, albowiem brak jest podstaw prawnych do orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie tego typu kosztów między stronami. Przypomnieć bowiem należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania we własnym zakresie (art. 199 p.p.s.a.). W szczególności podstaw tych nie ma w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczących zażalenia, a w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie mogą ich stanowić przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P.Tarno, wyd. LexisNexis Warszawa 2010, str. 511, postanowienie NSA z 24.06.2010 r., II OZ 594/10 opubl. w centralnej bazie orzeczeń i informacji o sprawach https://cbois.nsa.gov.pl, czy z 14.09.2004 r., FZ 266/04, niepubl.)
Z tych przyczyn, na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.